Skip navigation

j,kvgdvxf

Σὰ νὰ μὴν ἤρθαμε ποτὲ σ᾿ αὐτὴν ἐδῶ τὴ γῆ,

σὰ νὰ μένουμε ἀκόμη στὴν ἀνυπαρξία.

Σκοτάδι γύρω δίχως μία μαρμαρυγή.

Ἄνθρωποι στῶν ἄλλων μόνο τὴ φαντασία.

Ἀπὸ χαρτὶ πλασμένα κι ἀπὸ δισταγμό,

ἀνδρείκελα, στῆς Μοίρας τὰ τυφλὰ δυὸ χέρια,

χορεύουμε, δεχόμαστε τὸν ἐμπαιγμό,

ἄτονα κοιτώντας, παθητικά, τ᾿ ἀστέρια.

Μακρινὴ χώρα εἶναι γιὰ μᾶς κάθε χαρά,

ἡ ἐλπίδα κι ἡ νεότης ἔννοια ἀφηρημένη.

Ἄλλος δὲν ξέρει ὅτι βρισκόμαστε, παρὰ

ὅποιος πατάει ἐπάνω μας καθὼς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ὁ καιρός.

Ὤ! κι ἂν δὲν ἦταν ἡ βαθιὰ λύπη στὸ σῶμα,

ὤ! κι ἂν δὲν ἦταν στὴν ψυχὴ ὁ πραγματικὸς

πόνος μας, γιὰ νὰ λέει ὅτι ὑπάρχουμε ἀκόμα…

 

Κώστας Καρυωτάκης, «ἀνδρείκελα».

Από την ποιητική συλλογή «Ἐλεγεῖα καὶ Σάτιρες», 1927

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: