Skip navigation

Αποσπάσματα από το τελευταίο βιβλίο του Ιταλού κοινωνιολόγου Luciano Gallino, με τίτλο «Finanzcapitalismo» (εκδόσεις Einaudi, 2011), όπως τα παρουσίασε ο Θανάσης Γιαλκέτσης («Ελευθεροτυπία», Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011, «Η ελληνική κρίση και οι ευθύνες της Ευρώπης»):

«[…] Καθώς δεν έχουν μεταρρυθμίσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα και καθώς μάλιστα το έχουν βοηθήσει να γίνει πιο ισχυρό από πριν, οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκονται τώρα εκτεθειμένες στις αξιώσεις του […] Πιστές στο ρόλο τους των δημοκρατικά εκλεγμένων οργάνων, που δεν βλέπουν άλλη λύση από το να υποκύπτουν στις υπαγορεύσεις οργάνων που ποτέ δεν έχουν εκλεγεί από κανέναν, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης απαιτούν ομόφωνα από την Ελλάδα να μειώσει δραστικά το δημόσιο χρέος της […] Αυτό που αποσιωπάται σχετικά με την ελληνική κρίση είναι ότι οι αιτίες της δεν είναι εκείνες που συνήθως αναφέρονται, ότι τα φάρμακα, που μέχρι τώρα προτείνονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι χειρότερα από την αρρώστια και ότι η πολιτική παράλυση, στην οποία περιέπεσε η ελληνική κυβέρνηση, στερούμενη της δυνατότητας να αποφασίζει για οποιοδήποτε θέμα οικονομικής πολιτικής, αποτελεί μιαν έκπτωση της δημοκρατίας με παγκόσμια σημασία […] Ποιο είναι, όμως, το πραγματικό ύψος του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, για το οποίο λένε ότι θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα ολόκληρη την ευρωζώνη; Πρόκειται για 350 δισεκατομμύρια ευρώ. Είναι σίγουρα ένα σημαντικό ποσό. Το οποίο, όμως, αντιπροσωπεύει μόνο το 3,7% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, χωρίς να υπολογίζουμε δηλαδή μια μεγάλη οικονομία, όπως εκείνη του Ηνωμένου Βασιλείου. Επιπλέον, το 43% αυτού του χρέους βρίσκεται στα χέρια Ελλήνων πιστωτών, που κατά το ήμισυ είναι τράπεζες. Από το σύνολο πρέπει ακόμα να αφαιρεθούν 7 δισεκατομμύρια χρεών προς τις ΗΠΑ, 3 προς την Ελβετία και περί τα 2 προς την Ιαπωνία. Το ελληνικό χρέος προς την Ευρωπαϊκή Ένωση (συμπεριλαμβανομένων κρατών και τραπεζών), που έγκειται κυρίως σε ομόλογα και άλλους τίτλους, ανέρχεται επομένως σε λιγότερα από 190 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα οποία περίπου τα 35 οφείλονται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Από το 2008 μέχρι σήμερα οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πλην της Ελβετίας, έχουν δαπανήσει ή εγκαταλείψει πάνω από τρία τρισεκατομμύρια ευρώ, για να διασώσουν τους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς τους […] Το σενάριο περιλαμβάνει, όπως είναι φανερό, νέες κερδοσκοπικές πιέσεις, τις οποίες θα ασκήσουν οι μεγαλύτεροι πιστωτικοί όμιλοι, προκειμένου να αντλήσουν το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος με τη μορφή τόκων και υπεραξιών. Πράγμα που συνεπάγεται, όπως διδάσκουν τα μοντέλα διαχείρισης του ρίσκου, το να διατρέχουν έναν υψηλό κίνδυνο όχι οι ίδιοι οι όμιλοι, αλλά οι πολίτες· σήμερα οι Έλληνες, αύριο οι Ισπανοί ή οι Ιταλοί. Περιλαμβάνει όμως και μιαν άγρια πίεση για ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες θα γίνονται υπό την αιγίδα της τρόικας και θα αποτελούν αληθινό ξεπούλημα πελώριων εθνικών περιουσιών […]».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: