Skip navigation

Monthly Archives: Οκτώβριος 2010

[…] Δεν είμαι αντικειμενικός, αλλά βλέπω˙ και, πολύ συχνά, αυτό που βλέπω δε μου αρέσει και διεκδικώ την ελευθερία να εκφράζω την ενόχλησή μου. Ίσως υπερβάλλω, αλλά η υπερβολή είναι μια μορφή δημιουργικότητας που ανήκει στην τέχνη η οποία είναι η έκφραση των συναισθημάτων. Η υπερβολή είναι ωφέλιμη, αποτελεί άσκηση των παθών, από τα οποία μας απομακρύνει όλο και περισσότερο η άχαρη καθημερινότητα την οποία ζούμε.

Ντρέπομαι που ανήκω στην ανθρώπινη ράτσα. Σ’ εκείνη την ανθρώπινη ράτσα που βασίζει την ύπαρξή της στην οικονομία της αγοράς και βλέπει την Ευρώπη σαν ένα νόμισμα αντί για πολιτισμική οντότητα. Δεδομένου ότι η συγκεκριμένη ράτσα έχει γίνει (μάλλον, ανέκαθεν υπήρξε) αιτία διακρίσεων, αδιαλλαξίας και καταπίεσης˙ δεδομένου ότι αυτή η ράτσα δε σέβεται ούτε τα μικρά παιδιά τα εμβολίζει, τα πετάει στη θάλασσα και τα σκοτώνει.

Αρνούμαι αυτήν την ένταξη. Στο εξής θα ανήκω στους πιθήκους, στα ερπετά, στους σκύλους, στις ύαινες: σ’ εκείνα τα ζώα που συχνά χρησιμοποιούνται ως παράδειγμα για να καταδειχτεί η ανωτερότητα του ανθρώπου. Από σήμερα αποποιούμαι την ταυτότητα του ανθρώπου, για να υιοθετήσω αυτήν του ζώου. Πλέον, θα με καθοδηγεί το ένστικτο: και τα ζώα σκοτώνουν και διαμελίζουν, αλλά ο αγώνας τους για επιβίωση είναι καθαρός και σέβονται τους φυσικούς νόμους. Τρέμω την ανθρώπινη νοημοσύνη που τροφοδοτεί το μίσος, δικαιολογώντας το με την ανωτερότητα της λογικής, και οδηγεί σε μικρά και μεγάλα ολοκαυτώματα […] Αφού από σήμερα είμαι ζώο, πατρίδα μου θα είναι οι κάμποι, τα δάση και οι θάλασσες της Γης, όπου θα μπορώ να πηγαίνω χωρίς κανείς να μου ζητήσει διαβατήριο ή να με ρωτήσει για τις πολιτικές και τις θρησκευτικές μου πεποιθήσεις. […] Από τώρα και στο εξής, για εμένα το ζώο, ο φόβος θα είναι πραγματικός φόβος: φόβος μήπως μου αρπάξουν τα μικρά μου, μήπως χάσω τη ζωή μου, μήπως πεθάνω από πείνα ή δίψα. Αφήνω στους ανθρώπους τις μίζερες φοβίες για τον γείτονα που έχει διαφορετικό χρώμα δέρματος, τους γελοίους δισταγμούς όταν πρέπει να καθίσω στο ίδιο τραπέζι με κάποιον που δεν ανήκει στην οικογένεια. Αφήνω στο ανθρώπινο είδος τις τρεις τηλεοράσεις (μία στην κουζίνα, μία στο σαλόνι, μία στο υπνοδωμάτιο), τον φούρνο μικροκυμάτων, το κινητό τηλέφωνο και το δεύτερο αυτοκίνητο –αγαθά που οι μακρινοί βάρβαροι λαοί έρχονται και μας ζητούν να μοιραστούμε μαζί τους. Από σήμερα θα είμαι ζώο και θα οσφραίνομαι, με περιέργεια και χωρίς προκαταλήψεις, τα άλλα ζώα που θα συναντώ. Σαν αρουραίος των αγρών, θ’ ακούω αφηγήσεις για την πόλη από όσους ζουν εκεί και θα μπορώ παντού να βρίσκω κάποιο μέρος για μένα και τα μικρά μου –μια και θα είμαι απλώς ένας ποντικός. Δε θα χρειάζεται να μιλάω αγγλικά, γαλλικά, αλβανικά, αραβικά ή πολωνικά για να με καταλαβαίνουν. Το τρίχωμα των μικρών μου θα δοξάζει, με το χρώμα του, την ποικιλία της φύσης αντί να την ταπεινώνει μετατρέποντάς την σε ενοχή. […].

 

«Δεν είμαι αντικειμενικός» («Non sono obiettivo», εκδόσεις Feltrinelli, Milano, 2001): συλλογή κειμένων του Ιταλού φωτογράφου Oliviero Toscani, δημοσιευμένα στην εφημερίδα «Il Tirreno» της πόλης Livorno.