Skip navigation

[…]

Δεν είμαστε ποτέ εντελώς ζωντανοί

ή εντελώς πεθαμένοι ποτέ εντελώς

άνθρωποι ή εντελώς απάνθρωποι

ποτέ εντελώς ανυπότακτοι ή εντελώς

υποταγμένοι

Εμείς τα παρ’ ολίγον λείψανα πραγματικότητας

Εμείς τα παρ’ ολίγον λείψανα φαντασίας

[…]

Να θυμάστε

Πρέπει ακαταπαύστως να ζούμε

Με το κόκαλο του θανάτου

Για να μη γίνουν οι ψυχές μας

υγρές, επηρμένες

Συμπίλημα αισθήσεων

Σάπιων καϋμών σάβανων

πόθων

[…]

αν κάτι μπορώ να διδάξω

είναι οδύνη και πτώση

Διότι

πόρο δεν έχουν τα’ ανθρώπινα και

μόνον οι αγελαίοι

οι αγελαίοι μόνον αφρισμένοι

από παίγνιο και σπέρμα πανούργο παιανίζουν

και στην κόρη μου ναι

λίγο σιτάρι και λίγη σκοτεινιά

και

μάτια μεγάλα μέσα στον κόσμο αυτόν

κυκλωμένα από στέφανα

μαύρα

[…]

ό,τι κερδήθηκε

είναι χαμένο

Και ό,τι δέθηκε μόλις

Λυμένο

Ό,τι ίπταται

Υπόσχεται πτώση

Απηνείς οι εκτάσεις του ανθρώπινου και

Η βούληση ισχνή κάτω από τη μεγάλη βροχή

[…]

Έθραυα τη σιωπή σε μικρές στεριές

Η γη, σκεφτόμουν, πάντα φαινόταν

πρόσφορη για ευτυχία          Αλλά

η ευτυχία μοιάζει με εκτυφλωτική

καθήλωση          Με ένα σταυρό εξαίσια

καρφωμένο επάνω στο συντελεσμένο

[…]

Ματίνα Μόσχοβη, «Αιμωδία για τσέλλο και δύο φωνές» -εκδόσεις Στιγμή, 1998

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: