Skip navigation

[…] Ο άνθρωπος είναι ο ισόβιος εναγκαλισμός ποταπότητας και ομορφιάς, είναι ο διεγέρτης του αινίγματος του τεμαχισμένου χρόνου που αντανακλώνται πάνω του άγνοια και φόβος, κλάμα και πόθος, υπόσχεση και ασήμαντη εκδορά, ήττα και γνώση, μέγιστη κακοήθεια και αγάπη, ρίγος και πλάνη, η αφύσικη φυσικότητα του υπάρχειν. […] έχω συχνά την εντύπωση πως η αποκάλυψη των πραγμάτων συντελείται μες στη σιωπή, ο εγκλεισμός της ουσίας στην απρόσιτη σκοτεινή κρύπτη γίνεται εκτυφλωτικό δώρημα μιας στιγμής στα μάτια του αναζητητή, που πρέπει μόνος να διανύσει την επικίνδυνη ανωφέρεια για να τη βρει, και η ανθρώπινη μονάδα λέξη πεπερασμένη, παρούσα και απούσα, νύξη και πτήση κάποτε, ορθάνοιχτη και κλειστή θωπεύεται από την πλάνη και πέφτει στην αθρόα στίξη, τον θάνατο… Δεν συνηθίζω να σκέφτομαι την ανθρωπότητα, τον άνθρωπο συλλογίζομαι περισσότερο, αλλά όταν αυτό συμβαίνει ενταφιάζω απρόθυμα τη σκέψη μου στην κοινή διαπίστωση πως δεν είναι παρά ένα αινιγματικό παλίμψηστο που η βαθύτερη ουσία του πάντοτε θα μας διαφεύγει… […].

Ματίνα Μόσχοβη, «Νουμηνία» (μικρό πεζό, Οχτώβρης ’88-’89) –εκδόσεις ΑΓΡΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: