Skip navigation

[…] Ο άνθρωπος που ζει μέσα στη μοναξιά και στη σιωπή, βιώνει τις εμπειρίες του πιο συγκεχυμένα και ταυτόχρονα πιο έντονα απ’ ό,τι ο εξωστρεφής˙ οι σκέψεις του είναι πιο βαριές, πιο παράξενες και ποτέ δίχως μιαν απαλή απόχρωση θλίψης. Εικόνες και παραστάσεις που θα παραμερίζονταν επιπόλαια με μια ματιά, ένα γέλιο ή ένα ανάλαφρο σχόλιο, τον απασχολούν υπερβολικά, βουλιάζουν στη σιωπή, αποκτούν βαρύτητα, γίνονται βίωμα, περιπέτεια και συναίσθημα. Η μοναξιά γεννά μέσα της το πρωτότυπο, το τολμηρό, το παράξενα ωραίο, το ποίημα. Όμως, η μοναξιά γεννά και το αντίθετο, το διεστραμμένο, το παράλογο και το ανεπίτρεπτο. […] Όποιος προσπαθεί να επιτύχει το Εξαιρετικό, λαχταρά να αναπαυθεί στο Τέλειο˙ και δεν είναι, άραγε, το Τίποτε μια μορφή του Τέλειου; […] Είναι θετικό το γεγονός ότι ο κόσμος γνωρίζει μονάχα την ομορφιά του τελειωμένου έργου, όχι όμως και την προέλευσή του ή τις συνθήκες της δημιουργίας του˙ διότι, η γνώση των πηγών απ’ όπου άντλησε την έμπνευσή του ο καλλιτέχνης θα προκαλούσε σύγχυση και τρόμο […].

Tomas Mann, «Der Tod in Venedig» («Θάνατος στη Βενετία») –1912.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: