Skip navigation

[…] Υπάρχει ένα σημείο, που αν δεν το περάσεις είσαι δυστυχισμένος, κι αν το περάσεις, μπορεί να γίνεις ακόμη πιο δυστυχισμένος… […] Πώς μπήκα στον κόσμο; Γιατί δεν ερωτήθηκα, γιατί δεν κατατοπίστηκα για τα ήθη και τα έθιμα, μόνο με κόλλησαν στη γραμμή κι εμένα, σαν να ήμουν αγορασμένος από κανέναν μεταπράτη ψυχών; […] Μιλώ με όνειρα, τα όνειρα που τα γεννά το οκνηρό μυαλό μας απ’ το τίποτα, τη φαντασία μας, που τίποτα δεν είναι, μα είναι ανυπόστατη σαν τον αέρα, πιο ασταθής κι από τον άνεμο, που τώρα ζητά το στήθος του βορρά, να το φιλήσει, κι όταν το βρίσκει παγωμένο, ξεφυσώντας γυρίζει έξαλλος σε βροχερό νοτιά […] Έχω την εντύπωση ότι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον ο ηθοποιός, κι ο εραστής ίσως, ζουν την τυραννικότερη αλλά και πιο ηδονική αναμονή. Με τη φαντασία «διορθώνουν» την πραγματικότητα, όσο ακόμη είναι νέοι, μετά… […] Το γέλιο, μόνο τα παιδιά και οι νεκροί το δικαιούνται. Τα παιδιά γιατί έχουν άγνοια και οι νεκροί επειδή έχουν επιστρέψει στην ανυπαρξία […].

Ματίνα Μόσχοβη, «Κατά πρόσωπο» (σκηνικό ποίημα για έναν ηθοποιό), εκδόσεις Γαβριηλίδης 2004.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: