Skip navigation

Φωτογραφία της Χριστίνας Ζησάκου

Όταν η εσωτερική εξορία αποκτά υλική υπόσταση και προσωποποιείται η αξιόμισθη ζητιανιά της ασύμμετρης περιπλάνησης…

Όταν ο αχός της αφόρητης πλήξης μετατρέπεται σε ανέστια και δια βίου μονήρη επιδημία μειονεξίας…

Όταν το λιγδερό διάδημα της αιώνιας καταδίκης μεταμορφώνεται αναφανδόν σε καραβοτσακισμένη και πασιφανώς ανυπόδητη παντοδυναμία…

Όταν τα παραισθησιογόνα ερείπια της Ιστορίας καραδοκούν ως αφιονισμένα όρνεα για να χαριεντιστούν με τα απολωλότα κουφάρια της λυμφατικής ερημιάς…

Όταν τα κοσμογονικά αποκαΐδια της αλαζονικής αυτάρκειας ακρωτηριάζουν το εξωραϊσμένο σκήνωμα του λυμεώνα σφραγιδοφύλακα…

Όταν οι επεκτατικές φιλοδοξίες της εγκιβωτισμένης ανάπηρης σκέψης αποτελούν ανέκφραστο πρόσχημα ακαταμάχητης λαγνείας…

Όταν τα φερέοικα υποθηκευμένα ναυάγια του συφοριασμένου έλους ενσαρκώνονται σε οσφυοκάμπτες εχέφρονες του ενοχικού σύθαμπου…

Όταν οι ρυτιδιασμένες βδέλλες επιδίδονται σε κατ’ επίφασιν αντιμαχίες και αντλούν αυτοεκτίμηση από τα δηλητηριώδη τιμαλφή της ανεπίγνωστης χειραγώγησης…

Όταν η αποχαυνωτική εγκύστωση του σκελετωμένου μαρτυρολογίου αποκαλύπτει το ανέφικτο προσωπείο της αμαυρωμένης από την ανοησία και την απληστία ομορφιάς…

Όταν το ανθολόγιο της απέραντης οδύνης χρησιμοποιείται ως αποδιοπομπαίος τράγος από τον ύπουλο φωτοδότη της αραχνιασμένης αβύσσου…

Όταν οι στοιχειωμένες εκρήξεις οργής της περιστασιακής βαναυσότητας υπομένουν καρτερικά την αδάκρυτη και αθόρυβη οίηση της παράδοσης άνευ όρων…

Όταν τα καχεκτικά ξόρκια της γόνιμης άρνησης κονταροχτυπιούνται με το σπιθαμιαίο ηθικό ανάστημα της επιθετικής άπνοιας των κιοτήδων συμβουλατόρων της προαποφασισμένης διαχείρισης…

Όταν η ακυρωμένη αίγλη των ασύμπτωτων και δογματικών παροξυσμών αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της τέχνης του θνήσκειν από ανία…

Όταν το μοιρολόι της ανελέητης θεοδικίας μυκτηρίζει το προσχηματικό σύνδρομο της κακοφορμισμένης έριδας…

Όταν το ιερατείο της σπαταλημένης ζήσης σεμνύνεται για το πρωτόλειο σάβανο της ανάρμοστης θεοσοφίας…

Όταν ο συνδετικός κρίκος εξομοίωσης με τα στανικά ορμέμφυτα δεν είναι παρά παραινέσεις απόγνωσης για ένα αποχαυνωτικό έγκλημα καθοσιώσεως…

Όταν η ασφυκτική ενδοτικότητα της σαρκαστικής υποταγής παρουσιάζεται ως φιλήδονος πρόδρομος της δυσεύρετης απαιτούμενης ποιότητος…

Όταν οι άτολμες και περιδεείς εμμονές των πρωθιερέων ταΐζουν τα χαίνοντα στόματα των ευτελών λακέδων του κοινότοπου μαυσωλείου…

Όταν οι ευδαίμονες είλωτες ικανοποιούνται με ιδεοληπτικά αποφάγια σε πλήρη ζύμωση…

Όταν η ωκύπους συλφίδα αφουγκράζεται τη δυσοίωνη μολπή του αλλότριου καθήκοντος και οι ολίγιστοι ιεράρχες αντλούν ισχύ μέσω της μιαρής συγκατάθεσης…

Όταν το «μηδέν άγαν» ενδύεται τα αποφόρια του λιποτάκτη τολμητία κι επεξεργάζεται προσχέδιο για εθελόδουλο πιόνι…

Όταν οι προφάσεις εν αμαρτίαις δραπετεύουν σαν κυνηγημένα αγρίμια επειδή δε χωρούν σε κανένα όνειρο…

Ματθαίος Ζανώτης: «Η μοχθηρή ειλικρίνεια της ωμής συναλλαγής» (1988), εκδόσεις Purgatorium.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: