Skip navigation

[…] Τίποτε δεν μπορεί να σβήσει τον θυμό μου. Και τίποτε δεν μπορεί να ανορθώσει την πίστη μου. Αυτός δεν είναι ένας κόσμος στον οποίον θέλω να ζω […] Μακάρι ο θάνατος να είναι πραγματικά το τέλος […] Η κατάθλιψη είναι οργή […] Έφτασα στο τέλος της θλιβερής και αηδιαστικής αυτής ιστορίας ενός μυαλού που ενταφιάστηκε σ’ ένα ξένο κουφάρι κι εξαθλιώθηκε από το κακόβουλο πνεύμα της ηθικής των πολλών […] Μπορώ να γεμίσω τον χώρο μου, μπορώ να γεμίσω τον χρόνο μου, αλλά τίποτε δεν μπορεί να γεμίσει αυτό το κενό στην καρδιά μου […] Δε φταις εσύ, αυτό ακούω συνέχεια, δε φταις εσύ, αρρώστια είναι, δε φταις εσύ, το ξέρω ότι δε φταίω εγώ. Μου το λέτε τόσο συχνά, που αρχίζω να πιστεύω ότι τελικά εγώ φταίω […] Ονειρεύτηκα πως είχα πάει στη γιατρό και αυτή μου έδινε περιθώριο ζωής οχτώ λεπτά. Κι εγώ, καθόμουν και περίμενα μισή ώρα στην αίθουσα αναμονής […] Είμαστε το ανάθεμα, οι παρίες του λογικού […] Τίποτε δε διαρκεί –εκτός από το τίποτε […] Η λογική εντοπίζεται στην καρδιά του παροξυσμού, εκεί όπου η τρέλα δραπετεύει τρέχοντας μέσα από τη διχοτομημένη ψυχή […] Οι άνθρωποι για τους οποίους φοβάμαι είναι εκείνοι που δε συμπαθώ, διότι μισούν οι ίδιοι τόσο πολύ τον εαυτό τους που δεν αφήνουν κανέναν άλλον να τους συμπαθήσει […] Ό,τι ξέρω και δεν ξέρω, χιόνι και απελπισία μαύρη […] Δεν έχω επιθυμία θανάτου, κανείς αυτόχειρας ποτέ δεν είχε […] Εγώ τον εαυτό μου δε συνάντησα ποτέ, εμένα που το πρόσωπό μου είναι κολλημένο στην πίσω πλευρά του μυαλού μου […]

«4.48 Psychosis» της Sarah Kane

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: