Skip navigation

«Bebés Made in India» τιτλοφορείται το (παραγωγής 2009 και διάρκειας 52’) ντοκιμαντέρ των Γάλλων σκηνοθετών Stéphanie Lebrun και Philippe Levasseur, το οποίο προβλήθηκε κατά τη διάρκεια του 12ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (12-21.03.2010). Θέμα της ταινίας είναι η ταχύτατα αναπτυσσόμενη βιομηχανία της παρένθετης μητρότητας στην Ινδία (μία από τις λίγες χώρες του πλανήτη, όπου η μετ’ αμοιβής ενοικίαση μήτρας είναι νόμιμη) και η μετατροπή της συγκεκριμένης χώρας στο μεγαλύτερο εργοστάσιο (κυριολεκτικά) παραγωγής βρεφών παγκοσμίως. Μεταφερόμαστε στην πόλη Anand, όπου λειτουργούν κλινικές στις οποίες απευθύνονται ευκατάστατα ζευγάρια (ετερόφυλα με προβλήματα γονιμότητας ή και ομόφυλα) με σκοπό την απόκτηση παιδιών μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησης. Σε άλλες χώρες (π.χ. Καναδάς, Η.Π.Α.) το κόστος είναι πολλαπλάσιο και, γι’ αυτό, οι (συνήθως, δυτικοί) ενδιαφερόμενοι προτιμούν την «τριτοκοσμική» Ινδία της εκτεταμένης ανέχειας και των αιωνίως αναπαραγόμενων (μέσω της θεσσμοθέτησης του συστήματος των «καστών») κραυγαλέων κοινωνικών ανισοτήτων. Έτσι, αφθονούν οι απελπισμένες Ινδές οι οποίες προσφέρονται για να φιλοξενήσουν (επί εννέα μήνες) στα σπλάχνα τους ένα έμβρυο που προέκυψε από την τεχνητή εμφύτευση ωαρίων και σπέρματος (των βιολογικών γονέων) στη μήτρα τους. Η παρένθετη μητέρα παρέχει στο έμβρυο νερό, τροφή και οξυγόνο –αλλά όχι αίμα, αφού το έμβρυο έχει γενετική σχέση μόνο με τους βιολογικούς του γονείς. Η αμοιβή της παρένθετης μητέρας είναι 4.000 δολάρια Η.Π.Α. (ποσό που αντιστοιχεί σε μισθούς 15 ετών) και την εισπράττει μόνο αν η κύηση ολοκληρωθεί με το επιθυμητό αποτέλεσμα. Κατά τους εννέα μήνες της εγκυμοσύνης, οι ενοικιαζόμενες μητέρες αποχωρίζονται την οικογένειά τους και ζουν όλες μαζί σε κρυφά σπίτια (σα στρατώνες) εκτός πόλης. Εισπράττουν ποσό το οποίο αντιστοιχεί σε 15 ευρώ (μηνιαίως) και τους παρέχεται στέγη και τροφή.

Η dr Nayna Patel (της κλινικής Kaival Hospital) αυτοπροσδιορίζεται «δημιουργός μωρών» και διατρανώνει την πεποίθησή της ότι, συν τοις άλλοις, βοηθά φτωχές γυναίκες να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο. Μας πληροφορεί πως υπάρχει πολύ μεγάλη ζήτηση και, γι’ αυτό, αναγκάζεται να επιλέγει με αυστηρότερα κριτήρια –απορρίπτοντας 4 ή 5 ζευγάρια ημερησίως. Μετά τη γέννα, η παρένθετη μητέρα υπογράφει ένα ιδιωτικό συμφωνητικό μέσω του οποίου παραιτείται από κάθε δικαίωμα μητρότητας. «Νιώθω δεμένη, αλλά θα περάσει…», δηλώνει μια πρώην κυοφορούσα Ινδή, λίγο μετά την επιτυχή (κι επικερδή) περάτωση της «αποστολής» της. Βέβαια, το εν λόγω συμφωνητικό δεν έχει καμία νομική ισχύ αλλά, όπως βεβαιώνουν οι κλινικάρχες, «αυτές οι γυναίκες δε θέλουν και δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να εμπλακούν σε χρονοβόρες και πολυδάπανες δικαστικές διαμάχες, οπότε η εχεμύθεια είναι εξασφαλισμένη…». Ακολούθως, έρχεται η σειρά του πολυδαίδαλου γραφειοκρατικού μηχανισμού (στο κόλπο εμπλέκονται και πολλές πρεσβείες, με το αζημίωτο βέβαια) για την έκδοση πλαστών (αλλά νομιμοφανών) πιστοποιητικών γέννησης –τα οποία «αποδεικνύουν» ότι το βρέφος ανήκει στους βιολογικούς του γονείς. Εκδίδεται και το απαραίτητο (συνήθως ευρωπαϊκό ή βορειοαμερικανικό) διαβατήριο και η αβγατισμένη οικογένεια αναχωρεί για τα πάτρια εδάφη. Ουσιαστικά, κάθε κλινική διαμορφώνει τη δική της πολιτική, αφού οι σχετικοί νόμοι του κράτους είναι εξαιρετικά χαλαροί («no laws, no limits…», δηλώνει χαρακτηριστικά κάποιος) και μέρη όπως η Anand γίνονται περιζήτητοι «προορισμοί γονιμότητας» -με αποτέλεσμα την εντυπωσιακή άνθηση ενός ιδιότυπου τουρισμού. Μέσα σε όλο αυτό το αισιόδοξο και πανηγυριώτικο σκηνικό, ένας διαφωνών Ινδός δηλώνει με βεβαιότητα: «όλα αυτά είναι αντίθετα με τον πολιτισμό μας και, μια μέρα, θα μετανιώσουμε…».

Οι άνθρωποι επιστρατεύουν διάφορα επιχειρήματα όταν πρόκειται να εξηγήσουν για ποιον λόγο επιθυμούν να τεκνοποιήσουν. Οι περισσότεροι επιμένουν να επικαλούνται «ανιδιοτελή» κίνητρα όπως «θέλω να προσφέρω…» ή «αγαπώ τα παιδιά…» κλπ. Το γεγονός ότι τα περισσότερα μη γόνιμα ζευγάρια προτιμούν την τεχνητή γονιμοποίηση από την υιοθεσία, φανερώνει την ανειλικρίνεια των προθέσεων και το μέγεθος της ανίκητης ανθρώπινης ματαιοδοξίας: πάνω απ’ όλα, η μετάδοση των πολύτιμων γονιδίων…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: