Skip navigation

[…] Παρατηρούμε το αξιοθρήνητο φαινόμενο, να προέρχονται όλες οι συμφορές του ανθρώπινου είδους ακριβώς από αυτήν την απέραντη δύναμη που κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει από όλα τα άλλα ζώα […] με το πέρασμα του χρόνου, ο άνθρωπος αυξάνει τις γνώσεις και τα λάθη του, τις αρετές και τα ελαττώματά του, και φτάνει σε σημείο να γίνεται βασανιστής του ίδιου τού εαυτού του […] το μυαλό είναι ανάλογο με τις έμφυτες ή επίκτητες ανθρώπινες ανάγκες και ανάλογο με τα πάθη που γεννιούνται από αυτές τις ανάγκες […] αν το αμαθές μυαλό του πρωτόγονου ανθρώπου μπορούσε να φωτιστεί και η καρδιά του να γεμίσει πάθη, εξαναγκαζόμενη να προχωρά σε άλλους συλλογισμούς, τότε ο πρωτόγονος θα ήταν το πιο δυστυχισμένο πλάσμα […] Μπορούμε να θεωρήσουμε ως πραγματικό θεμελιωτή της κοινωνίας του κράτους, εκείνον που βρήκε πρώτος ένα κομμάτι γης και το έφραξε, αναγγέλοντας στους αφελείς που τον πίστεψαν: «αυτό μου ανήκει!» […].

«Discours sur l’origine et les fondements de l’inégalité parmi les hommes» («Λόγος περί της προέλευσης και των βάσεων της ανισότητας μεταξύ των ανθρώπων») (1755) του Jean-Jacques Rousseau (1712-1778).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: