Skip navigation

[…] Δεν ήταν πλέον καθόλου βέβαιος αν ό,τι κάποτε αισθανόταν και σκεφτόταν αποτελούσε προσωπική του ιδιότητα ή αν όλες οι ιδέες υπάρχουν στον κόσμο από παλιά και οι άνθρωποι τις νοικιάζουν από το κοινό δανειστήριο […] Και να θυμάσαι πάντα πως δουλειά του ζωγράφου δεν είναι να αντιγράφει, αλλά να δημιουργεί στο χαρτί τον κόσμο των δικών του γραμμών […] Είναι απαραίτητο, πρώτα να αναπαραστήσουμε τον κόσμο όπως ακριβώς είναι, και μετά να προσπαθήσουμε να τον αλλάξουμε ριζικά […] Στις ζωγραφιές που μου είχατε δείξει πριν χρόνια, οι άνθρωποι είχαν κεφάλι σκύλου. Στις ζωγραφιές που μου έφερε τις προάλλες ο γιος σας, υπήρχαν γυμνές γυναίκες, αλλά όλες χωρίς κεφάλι. Δε σας φαίνεται παράξενη αυτή η επίμονη άρνηση ν’ αναγνωρίσει στον άνθρωπο το ανθρώπινο πρόσωπό του και κάποιον ανθρωπισμό; […] Το χειρότερο δεν είναι ότι ο κόσμος δεν είναι ελεύθερος, αλλά το γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να μην είναι ελεύθεροι […] Ο ύπνος γι’ αυτόν δεν είναι το αντίθετο της ζωής˙ γι’ αυτόν, ο ύπνος είναι ζωή και η ζωή όνειρο. Περνάει από όνειρο σε όνειρο, σα να περνάει από τη μία ζωή στην άλλη […] Ήθελε να βάλει τη ζωή του στη ζυγαριά, και στο άλλο τάσι της να βαραίνει ο θάνατος. Ήθελε η κάθε του πράξη, η κάθε του μέρα, η κάθε του ώρα και στιγμή, όλα να αναμετρώνται με τον θάνατο […] Νομίζετε πως το παρελθόν είναι τελειωμένο και αμετάβλητο επειδή έχει βιωθεί; Αχ, όχι, τα ρούχα του είναι από ευμετάβλητο ταφτά και κάθε φορά που το κοιτάζουμε το βλέπουμε με διαφορετικά χρώματα […] όταν πρόκειται να συμβεί κάτι ανεπανάληπτο, ο άνθρωπος προσπαθεί να το επισπεύσει – ίσως για να δείξει πως μπορεί έστω και στο ελάχιστο να επηρεάσει τα γεγονότα […] το να μην έχεις γονείς είναι η πρώτη προϋπόθεση της ελευθερίας […] Η ελευθερία δεν αρχίζει όταν οι γονείς είναι αποκηρυγμένοι ή θαμμένοι, αλλά όταν δεν υπάρχουν. Όταν ο άνθρωπος γεννιέται και δε γνωρίζει ούτε καν από ποιόν. Όταν ο άνθρωπος ξεπετιέται από το εγκαταλειμένο αυγό μέσα στο δάσος. Όταν τον άνθρωπο τον φτύνουν οι ουρανοί στη γη και αυτός κάνει τα πρώτα του βήματα στον κόσμο, χωρίς αισθήματα ευγνωμοσύνης […] ξέρεις τι είναι να μπαίνεις σε μια κατάσταση την οποία, έως εκείνη τη στιγμή, γνώριζες μόνο μέσα από τα όνειρα; υπάρχει σ’ αυτό κάτι το φοβερό που σε κάνει να θέλεις να τρέξεις μακριά […] Ο άνθρωπος, διωγμένος από την περιφραγμένη και ασφαλή αυλή της παιδικής ηλικίας, λαχταρά να εισέλθει στον κόσμο˙ όμως, επειδή ταυτόχρονα τον φοβάται, δημιουργεί με τους ιδιαίτερους στίχους του έναν τεχνητό κόσμο. Γύρω απ’ αυτόν τον εφεδρικό κόσμο, αφήνει να περιστρέφονται τα ποιήματά του, όπως οι πλανήτες γύρω από τον ήλιο˙ γίνεται το κέντρο ενός μικρού σύμπαντος, μέσα στο οποίο δεν υπάρχει τίποτα ξένο, όλα είναι πλασμένα από το ίδιο υλικό της ψυχής του και γι’ αυτό αισθάνεται όπως το παιδί στην κοιλιά της μάνας του […]

Από το μυθιστόρημα «Η ζωή είναι αλλού» (Život je jinde – 1969, πρώτη έκδοση το 1973 στο Παρίσι) του Τσέχου συγγραφέα Milan Kundera.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: