Skip navigation

[…] Η ευτυχέστερη έκφραση της φύσης: στα πουλάκια ο φόβος δεν εμφανίζεται με ποταπή χλομάδα, όπως τόσο εμφανώς στον άνθρωπο, και δεν παραμορφώνει την κομψή τους όψη. Θα πίστευε κανείς πως το μικροσκοπικό μυαλουδάκι τους δεν μπορεί καν να συλλάβει το αίσθημα του φόβου. Ο συναγερμός σημαίνει μέσω της όρασης ή της ακοής και μεταδίδεται αμέσως στα φτερά. Τι σπουδαίο πράγμα που είναι ένα μυαλουδάκι απαλλαγμένο από φόβο σ’ ένα σώμα που τρέπεται σε φυγή! Όταν ένα από αυτά τα ζωάκια τρομάζει, τότε όλα μαζί φεύγουν μακριά, σα να λένε: «Να μια καλή ευκαιρία για να φοβηθούμε». Δε γνωρίζουν δισταγμούς. Δεν είναι δύσκολο να πετάξεις όταν έχεις φτερά. Οι πτήσεις τους είναι γεμάτες σιγουριά: αποφεύγουν τα εμπόδια πετώντας ξυστά δίπλα τους και περνούν μέσα από τα πιο πυκνά κλαδιά των δέντρων χωρίς ποτέ να σκαλώνουν ή να πληγώνονται. Αρχίζουν να σκέφτονται μόνο όταν έχουν απομακρυνθεί αρκετά, και προσπαθούν να κατανοήσουν την αιτία της φυγής τους, παρατηρώντας τους τόπους και τα πράγματα. Στρέφουν με χάρη το κεφαλάκι τους δεξιά και αριστερά, και περιμένουν υπομονετικά μέχρι να μπορέσουν να επιστρέψουν εκεί από όπου ξεκίνησαν. Αν υπήρχε φόβος σε κάθε τους φυγή, τότε θα ήταν όλα τους νεκρά […] Η θέα ενός σπουργίτη μέσα σε κλουβί, προκαλεί συμπόνοια αλλά και θυμό. Αν κάποιος αφεθεί να αιχμαλωτιστεί, αυτό σημαίνει πως εν μέρει ανήκε ήδη στο κλουβί, και αν το υπομένει, αυτή είναι μια ατράνταχτη απόδειξη πως δεν του άξιζε άλλη μοίρα […] για να γίνει διάσημος ένας συγγραφέας, δεν αρκεί μονάχα να το αξίζει. Απαιτείται η σύμπραξη τουλάχιστον δύο ακόμη ανθρώπων οι οποίοι θα επηρεάσουν τους αδρανείς, εκείνους που θα διαβάσουν αργότερα αυτό που κάποιοι άλλοι έχουν ήδη επιλέξει. Μια κάπως γελοία κατάσταση, η οποία όμως δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Επίσης, συμβαίνει ο κριτικός να μην καταλαβαίνει τίποτα από τη δουλειά των άλλων, ο εκδότης (ο επιχειρηματίας) να μην καταλαβαίνει τίποτα από τη δική του δουλειά, και το αποτέλεσμα να είναι το ίδιο. Όταν αυτοί οι δύο συνεταιρίζονται, ο συγγραφέας, ακόμη κι αν δεν το αξίζει, θα είναι επιτυχημένος για ένα μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα […] Είδε καθαρότερα από ποτέ τη ματαιότητα της ζωής του. πλέον, Καταλάβαινε πολύ καλά πως, παραμένοντας ζωντανός, δεν εξαπατούσε τον θάνατο αλλά την ίδια τη ζωή – η οποία δε θέλει να γνωρίζει ερείπια σαν και του λόγου του, ερείπια που δε χρησιμεύουν σε τίποτα […] Ό,τι δεν έχει λεχθεί ποτέ, είναι πάντα λιγότερο υπαρκτό απ’ ό,τι έχει διατυπωθεί με λέξεις˙ όμως, από τη στιγμή που κάτι αποκτά ζωή μέσω των λέξεων, δεν αρκούν μόνο άλλες λέξεις για να αναιρεθεί […].

Από το διήγημα «Una burla riuscita» («Μια επιτυχημένη φάρσα» – 1926) του Italo Svevo (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Aron Hector Schmitz, 1861-1928).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: