Skip navigation

[…] Όλα περιουσία του Mazzarò. Έμοιαζε σα να ανήκε στον Mazzarò ακόμη και ο ήλιος που έδυε, τα τζιτζίκια που φώναζαν, τα πουλιά που πήγαιναν να κουρνιάσουν πετώντας βιαστικά πάνω από τα χωράφια, ακόμη και το σφύριγμα του γκιώνη στο δάσος. Λες και ο Mazzarò ήταν απλωμένος επάνω στη γη και την κάλυπτε ολόκληρη, έτσι ώστε όποιος περπατούσε επάνω της ήταν σα να βάδιζε επάνω στην κοιλιά του τεράστιου Mazzarò. Κι όμως, όπως έλεγε ο τραυματιοφορέας, ήταν ένα ανθρωπάκι, και βλέποντάς τον σου έδινε την εντύπωση πως δεν άξιζε πεντάρα […] Πράγματι, χάρη  στο σπινθηροβόλο μυαλό του, είχε συσσωρεύσει όλη εκείνη την περιουσία, όπου πριν πήγαινε από το πρωί μέχρι το βράδυ και τσάπιζε, κλάδευε, θέριζε˙ με τον ήλιο, με τη βροχή, με τον αέρα, χωρίς παπούτσια στα πόδια και χωρίς ένα κουρέλι για πανωφόρι. Και όλοι θυμούνταν να του έχουν δώσει κλωτσιές στα οπίσθια, οι ίδιοι οι οποίοι τώρα τον αποκαλούσαν εξοχότατο και για να του μιλήσουν έβγαζαν πρώτα το καπέλο τους […] Η περιουσία του έφτανε μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι, και το δικό του μάτι έφτανε πολύ μακριά – παντού, δεξιά και αριστερά, μπροστά και πίσω, στο βουνό και στην πεδιάδα. Πάνω από πέντε χιλιάδες στόματα, χωρίς να υπολογίζονται τα πουλιά του ουρανού και τα ζώα της γης, σιτίζονταν από τη γη του, χωρίς να μετράει το δικό του στόμα το οποίο έτρωγε λιγότερο απ’ όλα […] Πολλές φορές είχε σκεφτεί και ξανασκεφτεί τι σημαίνει να έχει κάποιος περιουσία, όταν πήγαινε ξυπόλητος να δουλέψει στη γη που πλέον ήταν δική του, και γνώριζε καλά πώς βγαίνει το μεροκάματο των τριών tarì, Ιούλιο μήνα, δεκατέσσερις ώρες σκυφτός, με τον έφιππο επιστάτη να τον παρακολουθεί και να τον αρχίζει στις βουρδουλιές αν σηκωνόταν έστω και για ένα λεπτό. Γι’ αυτό δεν είχε αφήσει να περάσει ούτε μια στιγμή της ζωής του χωρίς να την εκμεταλλευτεί για να κάνει περιουσία […] Όλη εκείνη την περιουσία την είχε φτιάξει εκείνος, με τα χέρια του και με το μυαλό του, με το να μην κοιμάται τη νύχτα, με το να του ανεβαίνει ο πυρετός από την ανησυχία και την ελονοσία, με το κοπιάζει από την αυγή μέχρι το βράδυ, κάτω από τον ήλιο και τη βροχή, με το να καταστρέφει τις μπότες και να εξαντλεί τα μουλάρια του – μονάχα εκείνος δεν καταπονούταν, σκεπτόμενος την περιουσία του, το μόνο που είχε στον κόσμο […] – Ωραίο πράγμα αυτό, να έχεις την περιουσία που έχει ο Mazzarò, έλεγε ο κόσμος˙ και δεν ήξεραν πώς είχε γίνει εκείνη η περιουσία: πόσες σκοτούρες, πόσες ταλαιπωρίες, πόσα ψέματα, πόσοι κίνδυνοι να μπει στη φυλακή, και πώς εκείνο το λαμπρό μυαλό είχε δουλέψει μέρα και νύχτα καλύτερα κι από μια μυλόπετρα για να κάνει την περιουσία […] εκείνον δεν τον ενδιέφερε το χρήμα, έλεγε πως δεν ήταν περιουσία˙ και μόλις μάζευε κάποιο ποσό, αγόραζε αμέσως ένα κομμάτι γης, διότι ήθελε να φτάσει σε σημείο να κατέχει τόση γη όση και ο βασιλιάς και να είναι ανώτερος του βασιλιά – διότι ο βασιλιάς δεν μπορεί ούτε να την πουλήσει ούτε να ισχυριστεί πως είναι δική του. Μόνο ένα πράγμα τον πονούσε, που είχε αρχίσει να γερνάει και θα έπρεπε ν’αφήσει τη γη στη θέση της. Αυτή είναι αδικία από τον Θεό˙ αφού χάλασε τη ζωή του για ν’αποκτήσει περιουσία, όταν κατάφερε να την έχει και να θέλει κι άλλη, έπρεπε να την αφήσει! Και στεκόταν με τις ώρες καθισμένος επάνω στο κοφίνι, με το πιγούνι μέσα στα χέρια, να κοιτάζει τ’αμπέλια του που πρασίνιζαν κάτω από τα μάτια του, τους κάμπους όπου τα στάχυα κυμάτιζαν σα θάλασσα και τους ελαιώνες που κάλυπταν σαν ομίχλη το βουνό˙ και αν ένα μισόγυμνο αγόρι περνούσε από μπροστά του κυρτό από το βάρος του φορτίου σαν κουρασμένο γαϊδούρι, του πετούσε το μπαστούνι στα πόδια, από ζήλια, και μουρμούριζε: – Κοιτάξτε ποιος έχει τη ζωή μπροστά του! εκείνος που δεν έχει τίποτα! Έτσι, όταν του είπαν πως ήταν καιρός ν’αφήσει την περιουσία του για να σκεφτεί την ψυχή του, βγήκε στην αυλή σαν τρελός και, τρεκλίζοντας, άρχισε να σκοτώνει με το μπαστούνι τις πάπιες και τις γαλοπούλες του, σκούζοντας: – Περιουσία μου, έλα μαζί μου!

Από το διήγημα «La Roba» («Η περιουσία») του Ιταλού συγγραφέα Giovanni Verga (1840-1922), από τη συλλογή «Novelle Rusticane» («Χωριάτικα διηγήματα») – 1883.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: