Skip navigation

Με τον Χάρη υπήρξαμε συμμαθητές στο Γυμνάσιο (τω καιρώ εκείνω), αν και ουδέποτε συνδεθήκαμε με ουσιαστική φιλία. Εκείνος διετέλεσε (καθ’ όλα τα γυμνασιακά χρόνια) ηγέτης, ρήτορας, δημαγωγός, γόης, και όλα τα σχετικά, απόρροια της πληθωρικής και χειμαρρώδους προσωπικότητάς του. Οι υπόλοιποι, προσπαθούσαμε να προσανατολιστούμε στοιχειωδώς και να τα βγάλουμε πέρα με τις ενοχλητικά αδάμαστες βιολογικές ορμές της εφηβείας. Θυμάμαι τις πομπώδεις αναφορές του στα «ιερά τέρατα» (όπως, χαρακτηριστικά, έλεγε) της παγκόσμιας σκέψης και διανόησης. Μιλούσε με εντυπωσιακές φράσεις (συχνά, με απαγγελία ολάκερων εδαφίων) που είχε αποστηθίσει και αναφερόταν σε ονόματα (π.χ. Karl Marx, Friedrich Engels, Rosa Luxemburg, Paul Lafargue, Che Guevara) τα οποία, για εμάς τους υπόλοιπους δε σήμαιναν απολύτως τίποτα – αφού δεν ήταν ποδοσφαιρικές ομάδες ή rock συγκροτήματα. Πάντως, η αγαπημένη του ατάκα ήταν το «χρυσό κλουβί» – εικόνα με την οποία περιέγραφε τη ζωή όποιου χαρακτηριζόταν από «κομφορμισμό» (λέξη καραμέλα, την εποχή εκείνη) και προσπάθεια «αποκατάστασης» κάθε τύπου (π.χ. επαγγελματική, οικογενειακή). Εν ολίγοις, ο Χάρης χλεύαζε, περιφρονούσε και διαπόμπευε ανηλεώς τους αριβίστες και τους περίφημους «νοικοκυραίους». Μόλις ολοκληρώθηκε η εφιαλτική αγγαρεία της υπέροχης νεοελληνικής «υποχρεωτικής εκπαίδευσης», οι δρόμοι μας χώρισαν – και, όπως το συνηθίζω, «έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου» συνεχίζοντας τον άθλιο βίο μου.

Marx-Engels Platz, Berlin

Τις προάλλες, βρέθηκα σε υποκατάστημα τράπεζας – επίσκεψη που δε μου είναι ευχάριστη, αλλά χρειάστηκε να εξυπηρετήσω συγγενικό μου πρόσωπο που αδυνατούσε να παρευρεθεί αυτοπροσώπως. Καθώς κατευθυνόμουν προς την έξοδο, διέκρινα μια μορφή που μου φάνηκε γνώριμη. Ο περί ου ο λόγος κουστουμαρισμένος (σχεδόν «ατσαλάκωτος») και καλοχτενισμένος (τα βάφει ή δεν τα βάφει;) κύριος ήταν ο Χάρης – αναμφιβόλως. Κοντοστάθηκα, τάχα ότι φυλλομετρούσα κάποιο διαφημιστικό τραπεζικό έντυπο, και βάλθηκα να παρατηρώ τις κινήσεις και τη συμπεριφορά του. Συμπέρανα πως κατέχει κάποια υψηλή θέση (γιατί όχι και την υψηλότερη;) στο συγκεκριμένο ευαγές ίδρυμα, δεδομένου ότι κατσάδιαζε (με τακτ, φυσικά) όποιον και όποια έβρισκε μπροστά του. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό και (επιστρατεύοντας τη μέγιστη διακριτικότητά μου) πλησίασα στο γραφείο του για ν’ ακούσω τι έλεγε στη φοβισμένη κοπελίτσα, η οποία (σε στάση προσοχής ενώπιόν του, διατάξτε!!!) τον άκουγε έμπλεη σαστιμάρας. Λοιπόν, την έψεγε διότι δεν ήταν αρκούντως δυναμική και πιεστική με όσους δανειολήπτες αποδείχθηκαν ασυνεπείς προς τις υποχρεώσεις των. Αμέσως, σκέφθηκα πόσες φορές (κυριολεκτικά αμέτρητες) έχει ηχήσει το ρημάδι το τηλέφωνο και, από την άλλη άκρη της γραμμής, μια παγερή και άκρως υπηρεσιακή φωνή (ανώνυμη και, συνήθως, κρυμμένη πίσω από απόκρυψη αριθμού) να ζητά τον «κύριο τάδε» ή την «κυρία δείνα» – προφανώς για ανεξόφλητα χρέη. Ακόμη κι όταν τους εξηγώ (στην αρχή, ευγενικά) πως τα ονόματα που ζητούν δεν έχουν σχέση με τον τηλεφωνικό αριθμό που πληκτρολόγησαν, εκείνες επανέρχονται ακάματες (και ακαμάτρες) και, μάλιστα, την ίδια ημέρα. Θα πει κανείς, «τι φταίνε τα καημένα τα κοριτσάκια, πόσο να πληρώνεται μια τηλεφωνήτρια τράπεζας;». Τέλος πάντων, κλείνει η παρένθεση. Αφού, λοιπόν, βεβαιώθηκα για την ορθότητα της ταυτοποίησης του πάλαι ποτέ δημεγέρτη συμμαθητού, έσπευσα με αποφασιστικότητα προς την έξοδο. Παραδέχομαι πως, για μια στιγμή, εξέτασα το ενδεχόμενο να επισκεφτώ (απρόσκλητα, χάριν των «ένδοξων» εφηβικών χρόνων) τον Χάρη στο τακτοποιημένο και μεγαλοπρεπές γραφείο του, αλλά ευθύς συλλογίστηκα: «και με ποιο δικαίωμα θα μαγαρίσω αυτό το υπέρλαμπρο χρυσό κλουβί;».

Advertisements

2 Comments

  1. δυό άνδρες της αρχαιότητας συζητάνε μεταξύ τους. Ο ένας έχει βαμμένα μαλιά ό άλλος όχι.
    Σε μια στιγμή λέει ο βαμμένος στον άλλον:
    – Είσαι ψεύτης

    και ο άλλος:
    – εμένα αποκαλείς ψεύτη; Εσύ που έχει την ψευτιά επάνω στο κεφάλι σου.

  2. Οι περισσότεροι από τους επαναστατημένους εφήβους με συγκεκριμένη πολιτική ταυτότητα, βρέθηκαν στο πέρασμα του χρόνου να έχουν καταλάβει επιτελικές θέσεις του συστήματος. Οι κραυγές της εφηβείας αποδείχτηκε πως ήταν μια βαθιά επιθυμία να γίνουν μέρος του συστήματος. Έχω αρκετά παραδείγματα.θέλει «δουλειά πολλή» για να μάθουμε ποιοί πραγματικά είμαστε!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: