Skip navigation

«Γη–Ίχνη» τιτλοφορείται η δεύτερη έκθεση του κύκλου «Τα τέσσερα στοιχεία της φύσης και ο άνθρωπος» (η πρώτη είχε τον τίτλο «Νερό-Ρεύματα»), που φιλοξενείται στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (έως τις 28.02.2010) και περιλαμβάνει 100 έργα 25 φωτογράφων από 19 χώρες. Παρατηρούμε τα ίχνη που αφήνει η (άχθος αρούρης) ανθρωπότητα στην πολύπαθη «μάνα Γη» λόγω της καταστροφικής της παρουσίας και των ολέθριων δραστηριοτήτων της. Πάντως, οι φωτογραφίες είναι μάλλον «επιεικείς» και «ήπιου περιεχομένου», δεδομένου ότι δεν απεικονίζεται η ανθρώπινη βαρβαρότητα σε όλο της το «μεγαλείο». Για παράδειγμα, απουσιάζει το θλιβερό και ανέμπνευστο αστικό τοπίο των ασφυκτικά στριμωγμένων και άχαρων ελληνικών πόλεων, καθώς και η συχνή διενέργεια (υπόγειων και υπέργειων) πυρηνικών δοκιμών από κάποια κράτη (Η.Π.Α., Ινδία, Κίνα, Ισραήλ, Γαλλία, Πακιστάν).

Στο πρώτο μέρος της έκθεσης, παρουσιάζονται τα έργα των 12 φωτογράφων που επιλέχθηκαν για την τελική φάση του βραβείου «Prix Pictet» για το έτος 2009. Πρόκειται για τους: Darren Almond (Αγγλία), Christopher Anderson (Καναδάς), Sammy Baloji (Δημοκρατία του Κογκό), Edward Burtynsky (Καναδάς), Naoya Hatakeyama (Ιαπωνία), Nadav Kander (Ισραήλ), Ed Kashi (Η.Π.Α.), Abbas Kowsari (Ιράν), Yao Lu (Κίνα), Edgar Martins (Πορτογαλία), Chris Steele-Perkins (Βιρμανία), Andreas Gursky (Γερμανία). Διοργανωτής του συγκεκριμένου διαγωνισμού είναι η ελβετική τράπεζα «Pictet & Cie» και το πρώτο βραβείο (100.000 ελβετικά φράγκα) απονεμήθηκε στον Ισραηλινό Nadav Kander. Ο Kander εστιάζει στον ποταμό Γιανγκτσέ της Κίνας, ο οποίος διασχίζει την χώρα για 6.500 χιλιόμετρα˙ φωτογραφίζει το (διαρκώς μεταβαλλόμενο, εξαιτίας της βιομηχανικής ανάπτυξης) τοπίο και τους ανθρώπους που έχουν οργανώσει τη ζωή τους στις όχθες του ποταμού. Σύμφωνα με τους διοργανωτές, «το βραβείο Pictet, το πρώτο διεθνές βραβείο αφιερωμένο στη φωτογραφία και στη βιώσιμη ανάπτυξη, καλείται να ανταποκριθεί σε μια μεγάλη πρόκληση: να χρησιμοποιήσει τη δύναμη της φωτογραφίας για να μεταφέρει σημαντικά μηνύματα σε ένα παγκόσμιο κοινό. Είναι ένας μοναδικός στόχος – υψηλή τέχνη, η οποία χρησιμοποιείται για να αντιμετωπίσει τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα της νέας χιλιετίας.».

Νίκος Δανιηλίδης, Άνω Γλυφάδα.

Στο δεύτερο μέρος της έκθεσης, υπάρχουν έργα των εξής φωτογράφων: Antonio Biasiucci (Ιταλία), Elina Brotherus (Φινλανδία), Simon Burch (Ιρλανδία), Thibaut Cuisset (Γαλλία), Cédric Delasau (Γαλλία), Romain Girtgen (Λουξεμβούργο), Lisa Nguyen (Βιετνάμ), Pétur Thomsen (Ισλανδία). Την Ελλάδα εκπροσωπούν οι: Νίκος Δανιηλίδης (δείχνει τη χώρα από ψηλά, επιτυγχάνοντας εικόνες που θυμίζουν ζωγραφική δημιουργία), Έκτωρ Δημησιάνος (αποτυπώνει τις πυρκαγιές στην Αττική και στην Πελοπόννησο), Χάρης Κακαρούχας (παρουσιάζει με αλληγορικό τρόπο τη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση), Δημήτρης Κοιλαλούς (εστιάζει στα βράχια και στη γη που βγαίνει στο προσκήνιο, καθώς και στο δάσος και στο δέντρο και στη μεταξύ τους σχέση), Έφη Τσακρακλίδου (φωτογραφίζει τα αγριολούλουδα τα οποία, παρά τις εντελώς αντίξοες συνθήκες, καταφέρνουν και ανθίζουν μέσα από την πέτρα της κρητικής γης).

Έφη Τσακρακλίδου: «Από τον φλοιό της κρητικής γης»

Όπως επισημαίνουν οι διοργανωτές, «η έκθεση δεν είναι ειδησεογραφικού χαρακτήρα, ούτε επιδιώκει να προσεγγίσει το θέμα επιστημονικά. Αυτό που ίσως να έχει ουσία στην προκειμένη περίπτωση, είναι κανείς να αναβιώσει μέσα από το φωτογραφικό γεγονός τη σχέση του με το περιβάλλον, όποιο και αν είναι αυτό. Και μέσα από αυτή τη συνάντηση μεταξύ του θεατή και του φωτογραφικού αντικειμένου το ίχνος να αποτελέσει ερέθισμα για πολλαπλές αναγνώσεις…».

Abbas Kowsari: "Σκιά της Γης". Talaiyne (νότια του Ιράν), 23.03.2008. Ψηφιακή χρωμογενής εκτύπωση. «Καραβάνι του φωτός» ονομάζεται η ομάδα των Ιρανών που, κάθε χρόνο, επισκέπτεται τη μεθόριο Ιράν-Ιράκ για να αποτίσει φόρο τιμής στους νεκρούς του οκταετούς πολέμου μεταξύ των δύο όμορων κρατών (1980-1988). Εδώ, η Γη εμφανίζεται με δύο ταυτόχρονες ιδιότητες: πεδίο διεκδίκησης και τάφος της ειρηνικής συνύπαρξης.

Φωτογραφία του Ed Kashi, από το λεύκωμα "The Curse of the Black Gold: 50 Years of Oil in the Niger Delta" («Η κατάρα του μαύρου χρυσού: 50 χρόνια πετρελαίου στο Δέλτα του Νίγηρα»).

Σε συνέντευξή του (δημοσιευμένη στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», 07.01.2010) ο Ed Kashi δηλώνει: «[…] παρά την αφθονία που δημιουργήθηκε από τον πλούτο του πετρελαίου, δεν υπάρχει τίποτε καλό για τους απλούς ανθρώπους αυτής της χώρας. Οι οικονομικές ανισότητες που η πετρελαϊκή εκμετάλλευση στο νιγηριανό Δέλτα έχει δημιουργήσει, είναι αβάστακτες […] Η Γη καταστρέφεται από μια σειρά παραγόντων, συμπεριλαμβανομένων των πλούσιων χωρών, όπως οι ΗΠΑ, αλλά και των ταχύτατα αναπτυσσόμενων χωρών, όπως η Κίνα, με την αρπακτική εκμετάλλευση των φυσικών αποθεμάτων της και την παράλληλη αδιαφορία για τη διατήρηση της εύθραυστης ισορροπίας των οικοσυστημάτων της. Αλλά καταστρέφεται επίσης από τη φτώχεια και την έλλειψη εκπαίδευσης. Εχω υπάρξει μάρτυρας, σχεδόν παντού όπου πάω, της λεηλασίας των γαιών μας, των νερών και του αέρα […] Βλέπω την ανθρωπότητα σαν μια ανοιχτή πληγή πάνω στη Γη, να αιμορραγεί και -ταυτόχρονα- να καταστρέφει, κυνηγώντας κολοσσιαία κέρδη. Ακόμη, βλέπω τη μάχη για εξουσία και έλεγχο να υπερισχύει ενός καθαρού και ηθικού τρόπου διαβίωσης, προκειμένου να «υποστηριχθεί» ο μοντέρνος τρόπος ζωής μας. Μολύνουμε αυτόν τον πλανήτη με έναν ρυθμό που είναι ανυπόφορος και, για να πω την αλήθεια, τρομακτικός […]».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: