Skip navigation

Non chiederci la parola che squadri da ogni lato

l’animo nostro informe, e a lettere di fuoco

lo dichiari e risplenda come un croco

perduto in mezzo a un polveroso prato.

Ah l’uomo che se ne va sicuro,

agli altri ed a se stesso amico,

e l’ombra sua non cura che la canicola

stampa sopra uno scalcinato muro!

Non domandarci la formula che mondi possa aprirti

sì qualche storta sillaba e secca come un ramo.

Codesto solo oggi possiamo dirti,

ciò che non siamo, ciò che non vogliamo.

Μη μας ζητάς τη λέξη που τετραγωνίζει απ’ όλες τις πλευρές

την άμορφη ψυχή μας, και με φλογισμένα γράμματα

την κάνει να εκδηλωθεί και να λάμψει σαν κρόκος

χαμένος καταμεσής σ’ ένα σκονισμένο λιβάδι.

Αχ ο άνθρωπος που προχωρά σίγουρος,

φίλος με τους άλλους και τον εαυτό του,

και η σκιά του δεν ενδιαφέρεται παρά για το κυνικό καύμα

που αποτυπώνει επάνω σε τοίχο με πεσμένο σοβά!

Μη μας ρωτάς για τον τρόπο που θα μπορέσει να σου ανοίξει κόσμους

αλλά για κάποια συλλαβή στρεβλή και ξερή σαν κλαδί.

Αυτό μονάχα μπορούμε να σου πούμε σήμερα,

αυτό που δεν είμαστε, αυτό που δεν επιθυμούμε.

«Non chiederci la parola», του Ιταλού Eugenio Montale (1896-1981), από την ποιητική συλλογή «Ossi di seppia» («Οστά σουπιάς», έτος δημοσίευσης: 1925).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: