Skip navigation

Βρόγχοι καπνού ατέλειωτων τσιγάρων

θα πνίξουνε κι απόψε

ακόμα ένα χαμένο Σαββατόβραδο.

Το φυματικό κίτρινο φως του γλόμπου

θυμίζει τους ατέλειωτους νυχτερινούς περιπάτους

που ονειρευτήκαμε, κάτω απ’ το φως του φεγγαριού

μ’ όποιο καιρό σ’ όποιο ακρογιάλι…

Κλεισμένοι ερμητικά

έξω απ’ τους τοίχους των ψυχιατρείων

υπεύθυνοι για κάθε προπατορικό αμάρτημα,

πληρώνουμ’ ακριβά, τα λάθη του αρχιτέκτονα

που έχτισε την έξοδο κινδύνου

μπροστά ακριβώς απ’ τ’ αδιέξοδο.

Σκάβοντας με τα νύχια μας λαγούμια

βρεθήκαμε μεσάνυχτα γυμνοί

στις φυλακές ή το νεκροταφείο

σαν τους εφιάλτες που βλέπαμε μικροί…

Πόσοι και ποιοι ξεμείναμε εκεί

κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να μάθη…

Ελπίζοντας στο φιλικό χαμόγελο

της πόρνης που λέγεται αύριο

πλάθουμε όνειρα ανώδυνης επιβίωσης

ενώ αυτοί που αυτοκτονούνε τώρα πια

μ’ ένα μολύβδινο πυρήνα στην καρδιά

δεν είν’ οι νοσηρά ρομαντικοί μα ρεαλιστές

κι είμαστε εμείς που πίσω μένουμε οι ριγμένοι…

«Εφιάλτης», του Αλέξη Δάγλα, από την ποιητική συλλογή «Ηλιοτρόπια και άκανθες» (1977)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: