Skip navigation

Ο φωτογράφος Miroslav Tichý γεννήθηκε το 1926, στην κωμόπολη Kyjov της τσέχικης επαρχίας Moravia. Έχει χαρακτηριστεί «νέος Διογένης», λόγω του απολύτως λιτού (σε βαθμό ένδειας) τρόπου ζωής του. Ο ίδιος, έχει αυτοπροσδιοριστεί ως «συνταξιούχος Ταρζάν», αποποιούμενος οποιαδήποτε καλλιτεχνική ιδιότητα. Αγαπημένο του θέμα (σχεδόν αποκλειστικό), οι γυναίκες. Φωτογραφίζει κάθε τύπο γυναίκας, ανεξαρτήτως χαρακτηριστικών. Ο φακός του λειτουργεί σαν μια κλειδαρότρυπα και όταν τον ρωτούν γιατί φωτογραφίζει μόνο γυναίκες, εκείνος απαντά: «Γιατί τα γλυπτά του Michelangelo αναπαριστούν μόνο αρσενικές μορφές;».

Εν έτει 1948, επικρατεί το «Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας»˙ για τον Tichý ξεκινά μια περίοδος (εννέα ετών) αλλεπάλληλων διώξεων και φυλακίσεων, μέχρι που επιστρέφει (ουσιαστικά, αυτοεξορίζεται) στη γενέθλια πόλη. Επιλέγει να ζήσει ως ερημίτης, σ’ ένα σπίτι ετοιμόρροπο, και οι επαφές του με τους ανθρώπους είναι οι απολύτως απαραίτητες.

Οι (ουσιαστικά χειρποίητες) φωτογραφικές μηχανές που χρησιμοποιεί, κάθε άλλο παρά σύγχρονες είναι και τις εξοπλίζει με υλικά (π.χ. χαρτόνι, λάστιχο,  κονσέρβες, καπάκια από μπουκάλια,…) τα οποία ο καθένας θα πέταγε στα σκουπίδια˙ κατασκευάζει φακούς, χρησιμοποιώντας κατεργασμένα (από τον ίδιο) κομμάτια plexiglas -γυαλισμένα με γυαλόχαρτο ή οδοντόκρεμα και στάχτη από τσιγάρο. Αιτιολογούσε την επιλογή του αυτή, λέγοντας πως «το λάθος είναι αναπόσπαστο μέρος των εικόνων, είναι ποίηση και γι’ αυτό χρειάζεται μια κακής ποιότητας μηχανή… ». Το αποτέλεσμα είναι φωτογραφίες κακοτυπωμένες, γρατσουνισμένες και θολές, ενώ οι εικονιζόμενες μορφές μοιάζουν εξαϋλωμένες.

Τις φωτογραφίες του δεν τις θεωρεί «ιερές», απεναντίας, πολλές φορές τις κακομεταχειρίζεται: τις χρησιμοποιεί για προσάναμμα, τις σκίζει, τις καταστρέφει με οποιονδήποτε τρόπο. Σύμφωνα με τη θεωρία του, «η φωτογραφία είναι ζωγραφική με το φως, η φωτογραφία δημιουργείται από την αντίθεση μεταξύ σκότους και φωτός…».

Ελάχιστα τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Κυρίως, τον απασχολεί η διαδικασία της φωτογράφησης. Στο έργο του διακρίνονται τρία στάδια: η «τυφλή» φωτογράφηση, η «ανακάλυψη» εικόνων κατά την εμφάνιση των φωτογραφιών, η επεξεργασία των εικόνων (ζωγραφικές επεμβάσεις, γρατσουνιές, δαχτυλιές, διάφορα επίκτητα ψεγάδια). Θεωρεί σημαντικότερο το τελευταίο στάδιο, τονίζοντας ότι «αυτό είναι η ποίηση, κάτι όμορφο και τέλειο δεν αφορά κανέναν…».

Πλέον, δε φωτογραφίζει κι έχει δηλώσει σχετικά: «Τελείωσα. Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Το μόνο που μ’ ενδιαφέρει είναι το ρούμι…».

Η διάσωση όσων (αχρονολόγητων) φωτογραφιών δεν κατέστρεψε, οφείλεται στον Roman Buxbaum, ο οποίος θεωρείται «φύλακας άγγελος» του Tichý και τις εκθέτει (με το αζημίωτο, φυσικά) μέσω του Ιδρύματος Tichý.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: