Skip navigation

«[…] δεν είχα σκεφτεί ποτέ τον θάνατο, επειδή δε μου είχε δοθεί η ευκαιρία˙ πλέον, όμως, η ευκαιρία υπήρχε και δεν είχα παρά να τον σκέφτομαι […] έπαιρνα τα πάντα στα σοβαρά, λες και θα ήμουν αθάνατος […] Η ζωή μου βρισκόταν μπροστά μου, τελειωμένη και κλειστή, σαν μια τσάντα˙ κι όμως, ό,τι υπήρχε εκεί μέσα ήταν ατέλειωτο. Για μια στιγμή προσπάθησα να την εκτιμήσω και θέλησα να πω στον εαυτό μου πως είναι μια ωραία ζωή. Αλλά δεν μπορούσα να την εκτιμήσω, διότι ήταν ένα προσχέδιο. Είχα περάσει τον καιρό μου χαράζοντας πορείες για την αιωνιότητα, δεν είχα καταλάβει τίποτα. Δε λυπόμουν για τίποτα: υπήρχαν πολλά πράγματα τα οποία θα μπορούσα να αναπολήσω, αλλά ο θάνατος τα είχε μετατρέψει όλα σε απογοήτευση […] μερικές ώρες ή μερικά χρόνια αναμονής είναι το ίδιο, όταν κάποιος χάσει την ψευδαίσθηση πως είναι αιώνιος […] το έχω πει πάρα πολλές φορές: δεν μπορείς να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους με το ζόρι […] την ηδονή, μόνο εγώ ξέρω να τη δίνω στον εαυτό μου […] Υπάρχετε, αφού αμφισβητείτε την ύπαρξή σας […]».

Από τη συλλογή διηγημάτων «Le mur» («Ο τοίχος», 1939), του Jean-Paul Sartre

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: