Skip navigation

Ο σκηνοθέτης Στράτος Στασινός έχασε την άνιση μάχη με τον καρκίνο, τα ξημερώματα της Τρίτης 10 Νοεμβρίου, σε ηλικία 64 ετών. Γεννημένος στη Γραμμενίτσα της Άρτας το 1945, σπούδασε κινούμενο σχέδιο και κινηματογράφο στο Παρίσι (École Gobelins). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κινουμένου Σχεδίου (CARTOON). Το 1979 τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο, στη Διεθνή Έκθεση Γελοιογραφίας στην Αθήνα. Στην Ελλάδα, δίδαξε τεχνικές κινουμένου σχεδίου στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευση, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με διάφορα περιοδικά ως εικονογράφος. Από το 2004 έως το 2007, διετέλεσε ραδιοφωνικός παραγωγός στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ε.ΡΑ., παρουσιάζοντας την εκπομπή «Αδέσποτη Σχεδία», με θέματα από την ελληνική λογοτεχνία. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Ντίνο Γιώτη για το περιοδικό «ARTA PRESS» (τεύχος 15-16, Δεκέμβριος 2006-Ιανουάριος 2007), δήλωσε μεταξύ άλλων: «Όλη μου τη ζωή βρίσκομαι σε μια διαρκή αναζήτηση ενδιαφερόντων, από τα πολύ μικρά μέχρι και τα μεγάλα. Τούτο ίσως να οφείλεται και στο ότι από παιδί ξενητεύτηκα, επιβίωσα με τελείως διαφορετικές και ετερόκλητες ενασχολήσεις κι έτσι φτάνοντας στη θύρα του κόσμου της δημιουργικής τέχνης, μπήκα για λίγο στο χώρο του σκίτσου και της ζωγραφικής, συνέχισα στα ντοκιμαντέρ και τώρα δοκιμάζω και δοκιμάζομαι στη μυθοπλασία. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι «μονιμοποιήθηκα» διότι αύριο μορεί να μεταπηδήσω σε κάτι άλλο. Σ’ ένα παρόμοιο ερώτημα μιάς συνέντευξης για το περιοδικό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης απάντησα μ’ έναν «ολίγον» πλάγιο τρόπο. Είπα δηλαδή, ότι μια ζωή μένω σε νοικιασμένα σπίτια, αλλάζοντας γειτονιές, πολυκατοικίες και διαμερίσματα έτσι, λοιπόν, δεν ξέρω αν θα μείνω στον κινηματογράφο μυθοπλασίας, διότι υπάρχουν και μικρά πέτρινα σπίτια μακρυά από την πρωτεύουσα, όπου μπορεί κανείς να γράψει, να ζωγραφίσει, ή, απλώς να περάσει καλά. […] Δεν θέλησα ποτέ να «ξεφύγω» από τον γενέθλιο τόπο και ούτε ποτέ αισθάνθηκα την ανάγκη να το κάνω. Το αντίθετο θα έλεγα ότι μου συνέβαινε κι απ΄ ότι θυμάμαι για τα μέχρι τώρα του βίου μου, όποτε βρισκόμουν στην ανάγκη της ψυχικής στήριξης, νοερώς επέστρεφα για ν’ αντλήσω δύναμη και παρηγορία. Αυτό ίσως να ερμηνεύει μέχρι ενός σημείου, το ότι ο γενέθλιος τόπος αποτελεί πηγή έμπνευσης και υλοποίησης του μέχρι σήμερα έργου μου και αναφέρομαι στο γνωστό και δημοσιοποιημένο κομμάτι του, διότι έχω ασχοληθεί και με άλλα πράγματα τα οποία ουδεμία σχέση έχουν μ’ αυτόν. Η ζωή μας είναι μία «διαρκής επιστροφή» όπως σημείωσε ο Ρολάν Μπάρτ και «η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική ηλικία»; Στην ανθρώπινη φύση υπάρχει η ανάγκη επιστροφής στα παιδικά βιώματα. Τούτο πιστεύω ότι προκύπτει, από μιάν, ασυνήθιστη ίσως, αξιολόγηση της ζωής που βιώνουμε ως ενήλικες και τις τεράστιες διαφορές του «τότε» και του «τώρα». «Τότε», στην παιδική μας ηλικία, η ψυχή μας βιώνοντας το ασυνείδητο για τον γύρω κόσμο, ήταν παρορμητικά αγνή, ασυναίσθητα άγρια και κυρίως αμόλυντη από τοξικά ανθρώπινα δηλητήρια. «Τώρα», μεγάλοι πλέον και με πλήρη συνείδηση του τι σημαίνει, όχι μόνον οφθαλμός αντί οφθαλμού, αλλά, άνθρωπος εναντίον ανθρώπων, αναζητούμε λίγη από εκείνη τη χαμένη αθωότητά μας. […]».

Ενδεικτική εργογραφία:

1979: «Περίπατος» (σκηνοθεσία-παραγωγή). Ταινία κινουμένων σχεδίων, διάρκειας 5 λεπτών. Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσσαλονίκης 1979 και Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Δράμας 1979.

1982: «Εργαστήρι ’82» (διδασκαλία-σκηνοθεσία). Ταινία κινουμένων σχεδίων, διάρκειας 7 λεπτών. Βραβείο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσσαλονίκης 1982 και Βραβείο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Δράμας 1982.

1985: «Του κολυμπητή» (σκηνοθεσία-παραγωγή-κούκλες). Ταινία διάρκειας 18 λεπτών, με τη φωνή της Σαβίνας Γιαννάτου, η πρώτη παραγωγή με κινούμενες κούκλες (animation) στην Ελλάδα. Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους και A’ Βραβείο Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσσαλονίκης 1985.: Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Δράμας 1985. Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Βραβείο Ευρωπαϊκής Κοινότητας

1987: «Άνθρωποι» (σκηνοθεσία-παραγωγή). Σειρά 20 επεισοδίων  διάρκειας 30″ έκαστο, με κινούμενες κούκλες, για την ΕΤ-1.

1988-1991: «Σπορ και περιπέτεια» (σκηνοθεσία-παραγωγή). 12 ημίωρα επεισόδια για την ΕΤ-2.

1989: «Η χώρα μου στην Ευρώπη», ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους.

1990: «Στροφάδες» (σκηνοθεσία). Ντοκιμαντέρ 45 λεπτών για την ΕΤ-1.

1994: «Δοκός: Το αρχαιότερο γνωστό ναυάγιο στον κόσμο (2200 π.Χ.)». Ντοκιμαντέρ (σκηνοθεσία μαζί με τον Νίκο Βεργίτση), διάρκειας 52 λεπτών, σχετικά με το Πρωτοελλαδικό ναυάγιο της νήσου Δοκός.

1994: «ANIMART» (σκηνοθεσία-παραγωγή-παρουσίαση). Σειρά 34 επεισοδίων, για τον τηλεοπτικό σταθμό SEVEN-X, με θέμα το Ευρωπαϊκό κινούμενο σχέδιο.

1995: «Βιβλιοδεσία Γανιάρη» (σκηνοθεσία). Ημίωρο ντοκιμαντέρ για την ΕΤ-1.

1997-1998: «Αρχαία Ήπειρος» (σκηνοθεσία-παραγωγή). Τρία ωριαία ντοκιμαντέρ για την ΕΡΤ/ΝΕΤ.

1998: «Ήπειρος» (σκηνοθεσία-παραγωγή). Ντοκιμαντέρ μυθοπλασίας μεγάλου μήκους, διάρκειας 77 λεπτών. 1ο Κρατικό Βραβείο ΝτοκιμαντέρΜεγάλου Μήκους και Βραβείο Κοινού Καλύτερης ελληνικής ταινίας στο 39ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1998.

2005-2006: «Μνήμες» (σκηνοθεσία). Σειρά 20 ημίωρων ντοκιμαντέρ για την ΕΤ-1 (ενδεικτικά: «Ημερολόγια καπνού», «Μνήμες αργαλειού: Ερατώ Αγγελοπούλου», «Μνήμες ληστών: Γιώργος Κιάμος»)

2006: «Πέρα από τη λίμνη» (σενάριο και σκηνοθεσία). Ταινία μυθοπλασίας μεγάλου μήκους

2007: Πρώτη ατομική έκθεση σχεδίου – ζωγραφικής στην αίθουσα τέχνης «Άλεφ» (Ιθάκης 29, Πεδίον Άρεως).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: