Skip navigation

Το κείμενο, ομού μετά της φωτογραφίας (δια χειρός Darío López-Mills), δημοσιεύθηκε στο τεύχος 1707 του περιοδικού «El País Semanal» (21.06.2009) το οποίο συνοδεύει την κυριακάτικη έκδοση της ισπανικής εφημερίδας «El País». Τιτλοφορείται «Puertas al campo» («Πόρτες στην ύπαιθρο», σε ελεύθερη μετάφραση) και το συνέταξε ο Ισπανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Juan José Millás. Το θυμήθηκα, λόγω των παρατεταμένων αφιερωμάτων για τα 20 έτη από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, και παραθέτω μια (ελπίζω, αξιοπρεπή) απόδοσή του στην ελληνική γλώσσα:

«Ένας κόσμος παγκοσμιοποιημένος; Κάθε φορά εμφανίζονται περισσότερα τείχη και φράχτες. Χτίζονται διαρκώς. Ανάμεσα στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Ανάμεσα στην Ισπανία και το Μαρόκο. Ανάμεσα στο Μεξικό και τις Η.Π.Α. Ό,τι βλέπετε είναι ό,τι φαίνεται: ένα τείχος το οποίο εμποδίζει τη διέλευση από τη μία πλευρά της παραλίας στην άλλη. Στα αριστερά βρίσκεται το Μεξικό, στα δεξιά οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αφού επινοήθηκαν οι χώρες, είναι δύσκολο να μην επινοηθούν και οι περιφράξεις, δεδομένου ότι το ένα φέρνει το άλλο. Αυτό σημαίνει να είναι κάποιος εθνικό και λογικό ζώο ταυτοχρόνως. Αν μας ενδιέφερε μόνο η εδαφική επικράτεια, θα περιοριζόμασταν στο να οροθετούμε την περιοχή μας κατουρώντας περιμετρικά – όπως οι σκύλοι. Όμως, επειδή είμαστε και λογικοί, αντί να ουρούμε τοποθετούμε ένα τείχος, για κάθε ενδεχόμενο. Δε γνωρίζω αν έχει γραφεί η ιστορία των τειχών, αλλά μάλλον η διήγηση της ιστορίας ενός μόνο θα αντιπροσώπευε την ιστορία και των υπολοίπων. Η γυναίκα η οποία βρίσκεται στη μεξικάνικη πλευρά, μαζί με το καροτσάκι του παιδιού της που παίζει με την άμμο, ονομάζεται Lizeth Romero και είναι 24 ετών˙ περιμένει τον ερχομό του συζύγου της, ο οποίος ζει στην άλλη πλευρά του μεταλλικού τοίχου και δεν μπορεί να περάσει στο Μεξικό, διότι τελεί υπό καθεστώς περιορισμένης ελευθερίας. Κατά διαστήματα, οι σύζυγοι συναντιούνται σε αυτό το σημείο του φράχτη, καθείς στην πλευρά του, και ανταλλάσσουν τα νέα τους φωνάζοντας δυνατά. Για παράδειγμα, πώς είναι το παιδί (αν τρώει καλά, αν μεγαλώνει, αν πηγαίνει στο σχολείο, αν κρυολόγησε, κλπ.)… Ο κύριος με τη βερμούδα, ο οποίος φαίνεται στην πλευρά της παραλίας των Η.Π.Α., δείχνει να φωτογραφίζει τον φωτογράφο της Lizeth, δηλαδή εσάς κι εμένα που έχουμε το προνόμιο να βλέπουμε και τις δύο πλευρές (τις δύο επικράτειες, τις δύο χώρες), οι οποίες, με μια απλή ματιά, φαίνονται όμοιες – αν και, ίσως, τα ούρα της κάθε μιας μυρίζουν διαφορετικά.».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: