Skip navigation

[…] τις περισσότερες φορές, οπαδοί της χαράς είναι οι πιο λυπημένοι άνθρωποι […] τα χρόνια εκείνα παρουσιάζονταν ως τα πιο χαρούμενα όλων και όποιος δεν έδειχνε χαρούμενος θεωρούταν αμέσως ύποπτος θλίψης λόγω της νίκης της εργατικής τάξης ή (και αυτό δε λογιζόταν ελαφρύτερο αδίκημα), πως ήταν ατομικιστικά βυθισμένος στην εσωτερική  του θλίψη […] Κάποτε, περισσότερο από περιέργεια παρά από πραγματικό φόβο, υπεράσπισα τον εαυτό μου από την κατηγορία του ατομικισμού και ζήτησα από τους συναδέλφους μου να μου εξηγήσουν γιατί με θεωρούσαν ατομικιστή. Δεν είχαν συγκεκριμένες αποδείξεις κι έλεγαν: «Διότι έτσι συμπεριφέρεσαι…». «Δηλαδή, πώς συμπεριφέρομαι;», ρώτησα. «Διαρκώς χαμογελάς χωρίς λόγο…», μου απάντησαν. «Και λοιπόν; Χαίρομαι…». «Όχι, εσύ χαμογελάς σαν κάτι να σκέφτεσαι…» […] η ψυχολογική και φυσιολογική λειτουργία της αγάπης είναι τόσο περίπλοκη, ώστε κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου της ζωής ο νεαρός άνδρας συγκεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στο πώς θα κατακτήσει τη γυναίκα που επιθυμεί˙ έτσι, του διαφεύγει το ιδιαίτερο περιεχόμενο της αγάπης […] Τίποτα δε φέρνει τους ανθρώπους πιο γρήγορα τον έναν κοντά στον άλλον, από όσο μια λυπημένη και μελαγχολική συνεννόηση. Αυτή η αμοιβαία συμμετοχή σε μια ατμόσφαιρα, στην οποία δεν υπάρχουν υποψίες ή φόβοι και την κατανοεί κάθε ψυχή, τρυφερή ή χυδαία, μορφωμένη ή απλοϊκή, είναι ο απλούστερος (μαζί, όμως, και πολύ σπάνιος) τρόπος για να πλησιάσεις κάποιον: πρώτα, είναι απαραίτητο να αποβάλουμε τους «περιορισμούς της ψυχής μας», τις χειρονομίες και τη μιμική που έχουμε καλλιεργήσει για να γίνουμε απλοί […] Μου προκαλεί ναυτία να βλέπω τους ανθρώπους να έχουν μεταξύ τους αδελφικά αισθήματα, μόνο και μόνο επειδή τους δένει η κοινή τους μικρότητα και προστυχιά […] Η νεότητα είναι τρομερή: μοιάζει με σκηνή, επάνω στην οποία τριγυρίζουν αθώα παιδιά, φορώντας ψηλούς κοθόρνους και διάφορα κοστούμια και αρθρώνοντας διδακτικές λέξεις τις οποίες ούτε καν κατανοούν – κι όμως, είναι πλήρως αφοσιωμένα σ’ αυτές. […] δε νοείται υπευθυνότητα χωρίς ελευθερία […] Φούντωσε μέσα μου ένας τυφλός θυμός για όλους εκείνους, για την ικανότητά τους να πιστεύουν απερίσκεπτα σε κάθε κατηγορία, για την πρόθυμη σκληρότητά τους την οποία χρησιμοποιούν για ν’ ανεβάσουν την πεσμένη τους αυτοπεποίθηση […] Άρχισα ν’ αμφιβάλλω για την αξία της αλληλεγγύης μας η οποία, στην πραγματικότητα, ήταν μια ανάγκη που δημιουργήθηκε κάτω από την πίεση των περιστάσεων και από ένστικτο αυτοσυντήρησης […] Οι άνθρωποι κατάντησαν σκλάβοι των συνταγών. Κάποιος τους υπέδειξε πώς πρέπει να είναι, και αυτοί πασχίζουν να συμμορφωθούν˙ έτσι, μέχρι την ύστατη στιγμή τους, δεν έχουν μάθει σχεδόν τίποτα για τον εαυτό τους […] συνήθως, τα γεγονότα έχουν άλλη σημασία από εκείνη που τους αποδίδουν οι τυφλοί συγγραφείς τους. Συχνά, είναι υπαινιγμοί από ψηλά και οι άνθρωποι που έχουν υποφέρει από αυτά τα γεγονότα είναι απλοί ανταποκριτές της υψηλής βούλησης, την οποία ούτε καν προαισθάνθηκαν […].

Milan Kundera, «Το αστείο» (1967)

Θάνος Κλωνάρης, "Happy Jump" (2008), μικτή τεχνική σε αλουμίνιο

Θάνος Κλωνάρης, "Happy Jump" (2008), μικτή τεχνική σε αλουμίνιο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: