Skip navigation

Ο Ιταλός σκιτσογράφος Enzo Lunari (Milano, 1937) πρωτοδημοσίευσε τα έργα του στο περιοδικό «Linus», το 1965. Στις πρώτες του ιστορίες, που φέρουν τον τίτλο «Girighiz», περιγράφει τα μέλη μιας προϊστορικής φυλής – μιας κοινωνίας τρωγλοδυτών, με σαφείς αναφορές στην ιταλική κοινωνικοπολιτική κατάσταση της δεκαετίας 1960-1970. Η επόμενη σειρά ιστοριών ονομάζεται «Le Cronache di Fra’ Salmastro da Venegono» και τοποθετείται στον Μεσαίωνα. Όμως, η κορυφαία στιγμή του Lunari τιτλοφορείται «La terza etá» («Η Τρίτη ηλικία»). Όπως δηλώνει ο ίδιος, «οι ηλικιωμένοι είναι εγωιστές σαν μικρά παιδιά˙ τους φταίνε οι πάντες και τα πάντα…». Πρόκειται για τις περιπέτειες του Eritreo Cazzulati και της παρέας του, μιας «συμμορίας» γερόντων που ζει την καθημερινότητα με τον δικό της τρόπο.

Ο Lunari περιγράφει την κατάσταση ως εξής: «Στα σκοτεινά βάθη του ωκεανού, ζουν κάποια πολύ μικρά όντα που μοιάζουν να είναι ένα τίποτα. Δεν είναι εντυπωσιακά όπως οι φάλαινες, ούτε σκληρά όπως οι καρχαρίες, ούτε έξυπνα όπως τα δελφίνια. Εν ολίγοις, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται πως δε διαθέτουν κανένα ηθικό ή φυσικό χάρισμα. Δείχνουν τελείως άχρηστα. Κι όμως, αυτά τα μικροσκοπικά πλάσματα, των οποίων ο συρικνωμένος σκελετός συσσωρεύεται διαρκώς, στην πορεία του χρόνου κατόρθωσαν να δημιουργήσουν κάτι το οποίο μπορεί να αντιστέκεται στην τρομακτική δύναμη του ωκεανού: το κοραλλιογενές φράγμα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, σε έναν μικρό κόσμο χαμένο στα σωθικά ενός κόσμου όλο και πιο μεγάλου και όλο και πιο εχθρικού, κινούνται και οι πρωταγωνιστές αυτών των μικρών ιστοριών. Δεν είναι οικονομικοί ή πολιτικοί παράγοντες, δεν είναι διάσημοι καλλιτέχνες ή αστέρες του θεάματος, δεν είναι πρωταθλητές σε κάποιο άθλημα ή σπουδαίοι επιστήμονες. Είναι φτωχά και ασήμαντα γεροντάκια, τόσο «άχρηστα», που η κοινωνία μετά βίας τους πετάει μια ψευτοσύνταξη κάθε μήνα, σα να είναι η τελευταία φορά. Κι όμως, προσπαθώντας να επιβιώσουν, έχουν συσσωρεύσει μια μεγάλη δύναμη που συνοψίζεται στη λέξη «αντίσταση»! Αντιστέκονται με τον τρόπο τους στη γραφειοκρατία, στο υψηλό κόστος διαβίωσης, στην επέλαση της τεχνολογίας, στο κυκλοφοριακό χάος, στην υποβαθμισμένη ιατρική περίθαλψη. Αντιστέκονται σε όλους και σε όλα, παρά τη φυσική φθορά και παρακμή του σώματος και του πνεύματος. Αντιστέκονται! Για τους ανθρώπους αυτούς, μπορείς να πεις ό,τι καλό ή κακό θέλεις, αν και συνήθως δεν ασχολείται κανείς μαζί τους. Όμως, ένα είναι σίγουρο: οι σκελετοί τους θα αργήσουν πολύ να συσσωρευτούν! […]».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: