Skip navigation

Το διήγημα του Luigi Pirandello (1867 – 1936) «La casa del Granella» («Το σπίτι του Γκρανέλλα») πρωτοδημοσιεύτηκε στις 27 Αυγούστου 1905, στo περιοδικό λόγου και τέχνης «Il Marzocco». Το 1910 συμπεριελήφθη στη συλλογή διηγημάτων «La vita nuda».

«Τα ποντίκια δεν υποπτεύονται την παγίδα της φάκας. Θα έπεφταν μέσα αν την υποψιάζονταν; Αλλά δεν πείθονται ούτε όταν έχουν παγιδευτεί. Σκαρφαλώνουν, τσιρίζοντας, στα κάγκελα του κλουβιού· χώνουν τη μυτερή τους μουσούδα ανάμεσα στα κάγκελα και στριφογυρίζουν διαρκώς και χωρίς σταματημό, ψάχνοντας την έξοδο. Απεναντίας, ο άνθρωπος που καταφεύγει στον νόμο γνωρίζει πως πέφτει σε μια παγίδα. Ο ποντικός χτυπιέται εκεί μέσα. Ο άνθρωπος γνωρίζει και μένει ακίνητος. Ακίνητος, με το σώμα, εννοείται. Εντός, δηλαδή στην ψυχή του, συμπεριφέρεται όπως ο ποντικός και ακόμη χειρότερα. […] φοβόμαστε να διερευνήσουμε τον εσώτερο εαυτό μας, διότι μια τέτοια έρευνα θα μπορούσε να μας δείξει διαφορετικούς από ό,τι μας αρέσει να πιστεύουμε πως είμαστε ή από ό,τι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς. […] Δουλειές, ανάγκες, συνήθειες, όλες οι καθημερινές μικροσκοτούρες δε μας αφήνουν χρόνο να συλλογιστούμε αυτά τα πράγματα, τα οποία θα έπρεπε να μας ενδιαφέρουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Πεθαίνει ένας φίλος; Στεκόμαστε ακίνητοι μπροστά στον θάνατό του, σαν πεισματάρικα ζώα, και προτιμούμε να γυρίζουμε τη σκέψη προς τα πίσω, στη ζωή του, ανακαλώντας κάποια ανάμνηση που θα μας εμποδίσει το μυαλό μας να προχωρήσει παραπέρα, δηλαδή πέρα από το σημείο που σημάδεψε για εμάς το τέλος του φίλου μας. Καληνύχτα! Ανάβουμε ένα τσιγάρο για να διώξουμε με τον καπνό την ταραχή και τη μελαγχολία. Η επιστήμη στέκεται κι εκείνη εκεί, στα όρια της ζωής, σα να μην υπήρχε θάνατος και σα να μην έπρεπε να μας απασχολεί. Λέει: «Εσείς βρίσκεστε ακόμη εδώ. Εσείς οι υπόλοιποι φροντίστε να ζήσετε». […]».

Η οικογένεια  Piccirilli (ο πατέρας Serafino, η σύζυγος Mararó και η κόρη Tinina) επισκέπτονται τον δικηγόρο Zummo για να του εκθέσουν το πρόβλημά τους και να ζητήσουν τη συνδρομή του: η οικογένεια Piccirilli κατοικούσε στο σπίτι που της νοίκιαζε ο Granella, αλλά αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει λόγω της παρουσίας ενοχλητικών και κακόβουλων πνευμάτων. Ο Granella, από την πλευρά του, προβάλλει απαιτήσεις χρηματικής αποζημίωσης από την οικογένεια – λόγω πρόωρου και μονομερούς τερματισμού του συμβολαίου και δυσφήμισης του οικήματος. Αρχικά, ο δικηγόρος χλευάζει και απορρίπτει τους ισχυρισμούς της οικογένειας˙ σύντομα, όμως, βλέπει την υπόθεση σαν ευκαιρία για να καταπολεμήσει την καθημερινή του ανία και ασχολείται όλο και περισσότερο – μέχρι που του γίνεται ακατανίκητη εμμονή. Τελικά, επηρεάζεται καταλυτικά και ο ίδιος ο υλιστής και κερδοσκόπος Granella, νικημένος από τα απρόβλεπτα και ανεξέλεγκτα παιχνίδια του μυαλού…

Οι πρωταγωνιστές του Pirandello κινούνται σε έναν κόσμο όπου υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στο «είναι» και στο «φαίνεσθαι». Οι χαρακτήρες του καλλιεργούν ή υιοθετούν τις αυταπάτες τους και πρωταγωνιστούν σε μια φαρσοκωμωδία, φορώντας τα θλιβερά τους προσωπεία ως ανώφελο αντιστάθμισμα σε ό,τι ο Giacomo Leopardi ονόμαζε «infinita vanitá del tutto» («ατελείωτη ματαιότητα των πάντων»)…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: