Skip navigation

Ο Ray Bradbury (Waukegan, Illinois, Η.Π.Α. 22.08.1920) είναι ένας πολυβραβευμένος «mainstream» (κάτι σαν «πολιτικώς ορθός») συγγραφέας ιστοριών επιστημονικής (και όχι μόνον) φαντασίας. Τόσο «mainstream» ώστε, το 2004, βραβεύθηκε από τον τότε «πλανητάρχη» με το βραβείο που φέρει την ονομασία «National Medal of Arts» («Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών»).

Εν έτει 1984, ο Bradbury δημοσίευσε την ιστορία του «The Toynbee Convector» στο περιοδικό «Playboy» και, τέσσερα χρόνια αργότερα, τη συμπεριέλαβε στην ομώνυμη συλλογή μικρών ιστοριών.

Ο κεντρικός πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Craig Bennett Stiles (άλλως, «Ταξιδευτής του Χρόνου»), 130 ετών, ο οποίος αποφασίζει να μιλήσει για πρώτη φορά σε δημοσιογράφο – με αφορμή την 100ή επέτειο από το ταξίδι στο μέλλον που πραγματοποίησε με τη «χρονομηχανή Toynbee» (αναφορά στον Άγγλο ιστορικό Arnold Joseph Toynbee, ο οποίος, «είπε πως όποια ομάδα, ράτσα ή φυλή δεν επιδιώξει την κατάκτηση και τη διαμόρφωση του μέλλοντος, είναι καταδικασμένη να σαπίσει στον κοινό τάφο: το παρελθόν»). Όταν επέστρεψε, ο Stiles δήλωσε: «Τα καταφέραμε. Το μέλλον είναι δικό μας. Ξαναχτίσαμε τις πόλεις, ζωντανέψαμε τα χωριά, καθαρίσαμε τις λίμνες και τα ποτάμια, απολυμάναμε την ατμόσφαιρα, σώσαμε τα δελφίνια, πολλαπλασιάσαμε τις φάλαινες, σταματήσαμε τους πολέμους, εγκαταστήσαμε ηλιακούς σταθμούς σε ολόκληρο το διάστημα και φωτίσαμε το σύμπαν, αποικίσαμε τη σελήνη, φτάσαμε ως τον Άρη και από εκεί στον Άλφα του Κενταύρου. Βρήκαμε τη θεραπεία για τον καρκίνο και καταργήσαμε τον θάνατο. […]». Ο Stiles επιλέγει να μιλήσει μόνο στον ρεπόρτερ Roger Shumway, ο οποίος σπεύδει εκστασιασμένος να πάρει συνέντευξη από τον υπεραιωνόβιο «Ταξιδευτή του Χρόνου». Όμως, ο φιλόδοξος κι ενθουσιώδης ανταποκριτής έρχεται αντιμέτωπος με μια ολοκληρωτική απογοήτευση: όπως του αποκαλύπτει ο Stiles, «Δεν πήγα ποτέ πουθενά. Έμεινα εδώ, αλλά παρουσίασα την κατάσταση σα να είχα πάει. Δεν υπάρχει μηχανή του χρόνου – παρά μόνο, κάτι που της μοιάζει. […] γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια εποχή (στις δεκαετίες του ’60, του ’70, του ’80) κατά την οποία οι άνθρωποι είχαν πάψει να πιστεύουν στον εαυτό τους. Έζησα αυτήν τη δυσπιστία, συγκινήθηκα, πόνεσα και στο τέλος θύμωσα. Παντού έβλεπα και άκουγα την αμφιβολία. Παντού βίωνα την καταστροφή. Παντού βασίλευε επαγγελματική απόγνωση, πνευματική αδράνεια, πολιτικός κυνισμός. Και ό,τι δεν ήταν αδράνεια και κυνισμός, ήταν αχαλίνωτος σκεπτικισμός και αρχόμενος μηδενισμός. […] Ο κόσμος είχε καταντήσει ένας απέραντος βόθρος. Η μελαγχολία ήταν κυρίαρχη στάση ζωής. Το ανέφικτο της βελτίωσης είχε γίνει μόδα˙ και το τέλος του κόσμου, σύνθημα. Τίποτα δεν άξιζε τον κόπο. Πέφταμε το βράδυ για ύπνο με τις κακές ειδήσεις των δώδεκα στο μυαλό μας και ξυπνούσαμε το πρωί με τις χειρότερες των επτά. […] Δεν ήταν μονάχα οι τέσσερις ιππείς της Αποκάλυψης που έρχονταν καλπάζοντας να ρημάξουν τις πόλεις μας, αλλά κι ένας πέμπτος, χειρότερος από τους άλλους: η Απόγνωση, τυλιγμένη στα σκοτεινά σάβανα της ηττοπάθειας, επαναλαμβάνοντας με στριγγλιές τις συμφορές του παρελθόντος, τις αποτυχίες του παρόντος και τις ανανδρίες του μέλλοντος. Πνιγμένη στη μαύρη ήρα και δίχως γόνιμο σπόρο, τι είδους σοδειά, ποιος θερισμός υπήρχε για τον άνθρωπο στο τελευταίο μισό αυτού του απίθανου 20ού αιώνα; […] Αρνηθήκαμε κάθε παρηγοριά. Θρηνούσαμε στον τάφο του παιδιού μας και το παιδί είμασταν εμείς. […] Κατασκεύασα τη μηχανή, δημιούργησα μικρογραφίες πόλεων, λιμνών, ποταμών, θαλασσών. Ανέγειρα τεράστια πολεοδομικά συγκροτήματα με φόντο κρυστάλλινους ουρανούς, μίλησα με τα δελφίνια, έπαιξα με τις φάλαινες, πλαστογράφησα κασέτες, μυθολόγησα σε ταινίες. Χρειάστηκαν χρόνια σκληρής δουλειάς και μυστικής προετοιμαίας για να ανακοινώσω την αναχώρησή μου, έφυγα κι επέστρεψα με τις ευχάριστες ειδήσεις. […] Η ζωή ήταν ανέκαθεν το σύνολο των ψεμάτων που λέμε στον εαυτό μας. Ψευδολογούμε και υποστηρίζουμε πως το ψέμα είναι αλήθεια. Υφαίνουμε τα όνειρά μας και, πίσω από αυτά, τοποθετούμε το μυαλό, τις ιδέες, τη σάρκα και το πραγματικά γνήσιο. Τα πάντα, τελικά, είναι μια υπόσχεση. Αυτό που φαίνεται ψευδές είναι μια ετοιμόρροπη ανάγκη που λαχταράει να γεννηθεί. […] ».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: